Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ




του νίκου πάκου

Secret Colors - Dreamersss (2010)


Ο Matt Lawson έχει επιλέξει ένα παρατσούκλι που ταιριάζει γάντι στις καλλιτεχνικές του περιπέτειες. Οι Secret Colors λοιπόν, κυκλοφόρησαν τη νέα τους δουλειά μόλις πριν λίγες μέρες με τίτλο "Dreamersss" στην ρετρό μορφή της χειροποίητης κασέτας. Τι άλλο να περιμένουμε πάρα από ambient και drone σε lo-fi ηχητική ποιότητα και do it yourself νοοτροπία. Αλλά αυτό που εγώ τουλάχιστον δεν περίμενα ήταν ατμόσφαιρα ονείρου καλοκαιρινής νυκτός, που χαρακτηρίζεται από εσωστρέφεια μεν, αλλά αισιοδοξία. Η πρώτη κιόλας ακρόαση αφήνει ένα ήσυχο χαμόγελο στα χείλη.

Chroma Key - Graveyard Mountain Home (2004)


Οι μέρες που ο κύριος Kevin Moore έκανε επίδειξη της αναμφισβήτητης τεχνικής του αρτιότητας ως κιμπορντίστας των Dream Theater έχουν περάσει προ πολλού. Εδώ και περίπου μια δεκαετία, ως Chroma Key, παρουσιάζει ambient electropop. Αλλά σε αυτή τη δουλειά, τρίτη κατά σειρά, το παρακάνει... και αυτό δεν μας χαλάει καθόλου. O Moore επιλέγει ένα περίεργο και λησμονημένο επιμορφωτικό φιλμ της δεκαετίας του 50, το Age 13, που περιγράφει την εκκεντρική ιστορία ενός δεκατριάχρονου παιδιού και την πάλη του με την εφηβεία. Έπειτα το παίζει στη μισή ταχύτητα και συνθέτει το δικό του soundtrack! Αν και το όλο εγχείρημα χαρακτηρίζεται από ακραίο πειραματισμό ακόμα και από εκκεντρικότητα, αξίζει την προσοχή μας. Ambient ηχοτοπία, samples από τη ταινία, αλλοιωμένα και αποσπασματικά φωνητικά και μελωδικές ακουστικές στιγμές υφαίνουν τον ιδιαίτερο κόσμο αυτού του άλμπουμ.

Memory Cassette - Call and Response (2009)


Το όνομα Memory Cassette είναι ένα από τα πολλά που χρησιμοποιεί ακόμα ένας πειραματικός μουσικός, ο Dayve Hawk. Εδώ, αντίθετα με τις άλλες δύο δουλείες που παρουσιάσαμε παραπάνω, έχουμε πιο στρωτή μουσική, την οποία ωστόσο δεν θα τη χαρακτηρίζαμε και mainstream. Φανταστείτε έναν άνθρωπο μόνο του, έχοντας τα πενιχρά τεχνικά μέσα ενός αυτοσχέδιου στούντιο, να δημιουργεί πολύ προσωπική, πολύ ατμοσφαιρική chill out μουσική, διευρύνοντας την ίδια στιγμή τα όρια του είδους. Πραγματικά το καταλληλότερο ηχητικό background για το καλοκαίρι που τελειώνει. Ακούστε και, πιστέψτε με, θα καταλάβετε...

Harmonia and Eno - Tracks and Traces (2009)


 Για το τέλος της μουσικής μας περιδιάβασης, ένα κλασικό άλμπουμ που επανεκδόθηκε πέρσι. Από την μία πλευρά έχουμε το krautrock supergroup Harmonia, από την άλλη το γίγαντα Brian Eno. Ο πρώτος το 1976 επισκέφτηκε τη Γερμανία και αυτοσχεδίασε με τους Harmonia σε δρόμους ηλεκτρονικούς, το αποτέλεσμα των οποίων είναι το άλμπουμ Tracks and Traces. Το Tracks and Traces πρωτοκυκλοφόρησε το 97 και επανακυκλοφόρησε το 09. Για τους ακροατές της δεκαετίας του 70 φαντάζομαι ότι το πόνημα αυτό θα φάνταζε υπερβολικά πειραματικό, ακόμα και ρηξικέλευθο, αλλά ο σημερινός ακροατής θα συναντήσει βήματα και χνάρια που ακολούθησαν οι περισσότεροι από τους εκπροσώπους της ηλεκτρονικής σκηνής τα τελευταία τριάντα χρόνια. Ένα κορυφαίο άλμπουμ, για την πλήρη ανάλυση του οπωσδήποτε θέλουμε έναν ειδικό της μουσικής.






ΑΜΕΡΙΚΗ

γράφει ο Daliκέρις

Μια ακτίνα φωτός στέκεται ενώπιον του δικαστηρίου, αντιμετωπίζοντας την κατηγορία του βιασμού. Χλωμή, ταλαιπωρημένη απ' τη διαδικασία του αυτόφωρου, με κλονισμένη ματιά και πίστη σαν ήρωα του Ντοστογιέφσκι, αμφιβάλλει πλέον για το ίδιο της το ποιόν.
Δίπλα της στέκεται περήφανη η Υγρασία που της πέρασε χειροπέδες την ώρα που τρύπωνε απ' τις γρίλιες. Απέναντι η μηνούσα, υπό τις υποδείξεις της Υγρασίας, Ποίηση ταραγμένη κραυγάζει, αφού, κατά την κατάθεση της Υγρασίας, την ώρα της σύλληψης την είχε διαπεράσει ως το κόκαλο.
Ο Μέσος Όρος, ο πρόεδρος του δικαστηρίου, εμφανώς ταραγμένος από το πολιτισμικό αυτό έγκλημα, κατά την έναρξη της συνεδρίασης, είπε με τόνο πικραμένου ανθρώπου ταγμένου στην υπηρεσία της προστασίας του κοινού συμφέροντος: "Αφήστε την ποίηση ήσυχη, ασχολείται με το σώμα της."
Η εισαγγελέας, η Κανονικότητα, απέλυσε δριμύτατη κατηγορία υπερασπίζοντας τα συμφέροντα του κοινωνικού συνόλου και τονίζοντας τον κίνδυνο τέτοιων αποκλίσεων, ως απόρροια της απώλειας ενέργειας.
Μάρτυς υπεράσπισης η ... Σιωπή...
Με συνοπτικές διαδικασίες το δικαστήριο απεφάνθη τη σισύφεια  ποινή: Επιστροφή της ακτίνας φωτός στην ηλεκτρική καρέκλα προς επιτέλεση της παραγωγικής της εργασίας.
Όσο για την ποίηση, προς αποφυγή παρόμοιων περιστατικών στο μέλλον, αποφασίστηκαν περιοριστικά μέτρα, για κάθε έναν που θέλει να την πλησιάσει. Φύλακας αυτής ορίστηκε η αδιάβλητη και πανταχού παρούσα  υγρασία.
Το μόνο που είπε η ακτίνα φωτός προς υπεράσπισή της ήταν: "Πότε έγινε το ψωμί αμαρτία και έπεσε ο ουρανός μολύβι;
"

Ο ΚΥΚΛΟΣ

 Mario Kolopleni

Μέσα στην παλιά πόλη, κάτω απο το βλέμμα της βαριάς Σκιάς, υπάρχει ένας δρόμος που λέγεται Μεγάλος. Είναι η οδός βασιλέως Κωνσταντίνου. Μήν φανταστείτε τίποτα τρομερό. Πρόκειται για έναν πεζόδρομο γεμάτο νεοκλασικά σπίτια και εμπορικά καταστήματα. Παλιότερα ήταν ο κεντρικός δρόμος της πόλης, γιατί παλιότερα η παλιά πόλη δέν ήταν μόνο ένα τουριστικό μνημείο.
    Μεγάλος επομένως ο δρόμος υπάρχει μονάχα στόν κόσμο του μύθου και στά μάτια ενός μικρού παιδιού. Ο μύθος και το παιδί σχημάτιζαν πάντα μιά αλληλένδετη σχέση. Μία τέτοια σχέση δημιούργησε και τόν Κύκλο της ιστορίας μας. Πάντα κάτω από το άγρυπνο βλέμμα της βαριάς Σκιάς.
    Γύρω στις αρχές του 1900, στα μισά περίπου του Μεγάλου δρόμου άκμαζε το ζαχαροπλαστείο-βιβλιοπωλείο του Λάμπρου. Ο συνδυασμός είναι ενδεικτικός μιάς άλλης Ελλάδας και κυρίως μιάς άλλης πόλης, περισσότερο απο όλες τίς απόψεις δραματικής. Με το πέρας των γενεών το βιβλιοπωλείο εξαφανίστηκε και το ζαχαροπλαστείο άλλαξε ιδιοκτήτη. Είναι πλέον το ξακουστό ζαχαροπλαστείο του Πουλή.
    Στίς αρχές της δεκαετίας του 80 ένας παππούς κρατώντας σακούλες με ψώνια στα χέρια κοντοστέκεται έξω απο το κατάστημα μας. Σκέφτεται να κεράσει τόν εγγονό που έχει μαζί του κάποιο γλύκισμα. Πρόκειται για μιά σκέψη ερχόμενη από τίς αρχές του αιώνα. Τό μαγαζί είχε αποκτήσει με τήν πάροδο του χρόνου έναν μυστήριο μαγνήτη. Ο παππούς οδηγεί  τον εγγονό μέσα στο μαγαζί και ο ο γεροζαχαροπλάστης, καθισμένος πίσω απο τόν πάγκο του, προσφέρει στο παιδί ένα γλυκό που δέν θυμήθηκε ποτέ.
    Τα χρόνια πέρασαν και η πόλη άρχιζε να χάνει τήν ζωντάνια τής καθημερινότητας. Είχε αρχίσει να μεταμορφώνεται σ' ένα μνημείο ή έναν ζωγραφικό πίνακα. Ο τουρισμός είχε διώξει τίς σακούλες με τα ψώνια απο τόν δρόμο μας και όπως ήταν φυσικό το ζαχαροπλαστείο πέθανε. Τό μπακάλικο πέθανε. Τό φυστικάδικο πέθανε. Πέθανε και το βιβλιοπωλείο. Ξαφνικά γεννήθηκαν καπελάδικα, ρουχάδικα, χρυσοχοεία, φωτογραφεία και καφετέριες. Όλα έδειχναν να τελειώνουν. Κανείς όμως δεν μπορούσε να προβλέψει τίς δυνάμεις της βαριάς Σκιάς καθώς και τίς βουλές της.
     Στήν θέση που άκμασε το ζαχαροπλαστείο άνοιξε μια παραδοσιακή καφετέρια. Τό όνομα της ήταν Λυρικόν. Τό Λυρικόν καφενείον. Αυτό το μαγαζί έμελλε να αποκαλύψει στο παιδί της ιστορίας μας και σε όλα τα παιδιά τής ίδιας ιστορίας τόν μαγικό μαγνήτη που έλκυε γενιές και γενιές. Υπήρξε μιά μυστική Πύλη από το ίδιο τους το παρελθόν.
     Καί εκεί που ο Κύκλος έδειχνε να μήν τελειώνει το Λυρικόν για λόγους που μας είναι αδιάφοροι έκλεισε. Η παλιά πόλη είχε χάσει τελείως τήν σοβαρότητα της και η τουριστική ανάπτυξη εξασθένιζε ολοένα εκείνο τον μαγικό μαγνήτη γύρω του. Η Πύλη θα έκλεινε οριστικά.
      Καλοκαίρι 2010. Ύστερα απο ανόητες απόπειρες τουριστικής εκμετάλλευσης τών ευεργετικών δυνατοτήτων του μαγνήτη καί ενώ αυτός, επίμονος, διαρκώς εξασθενούσε, το μαγαζί έπεσε στα χέρια τών παιδιών τής ιστορίας μας. άς μας έχει καλά η Σκιά, ο Κύκλος ξανάνοιξε!
     
      

το χασίς που σκοτώνει


 του Dr. Wormhole
 
Χθές το βράδυ, λίγο πριν πέσω για ύπνο, μού 'ρθε στο νού ο φίλος μου, ο Ισμαήλ. Δεν πάει πολύς καιρός που πέθανε κι όμως κανείς δεν θυμάται πιά πως πέρασε από δώ. Καλός άνθρωπος ο Ισμαήλ. Χαρούμενος και βαθύς. Έπινε και κείνο το παράξενο χορτάρι και έμοιαζε με φάντασμα της ξεχασμένης Ανατολής. Πήγαινε, θυμάμαι, μιά φορά τον χρόνο στα βουνά της Ιεριχούς να το μαζέψει. Εκεί φύτρωνε, αιώνες τώρα. Κάθε φορά που έκανε τούτο το ταξίδι, μου μίλαγε όλο το βράδυ για το μυστικό του φάρμακο και τον μύθο που το δένει μ' αυτόν τον κόσμο.
   Χιλίαδες χρόνια πρίν, οι κάτοικοι της Ιεριχούς θέλησαν να φτάσουν την δόξα του Θεού. Μαζέυτηκαν οι καλύτεροι πολεμιστές, φόρεσαν την θωριά τους, άρπαξαν τα όπλα τους και ξεκίνησαν ν'ανέβουν το ψηλότερο βουνό της περιοχής με σκοπό να συναντήσουν τον Θεό και να τόν εκθρονίσουν. Ο Θεός παρατηρούσε από ψηλά την αλαζονεία των ανθρώπων και θέλησε με την σειρά του να τους τιμωρήσει. Μόλις οι πολεμιστές έφτασαν στην κορυφή, στρατοπέδευσαν και περίμεναν την εμφάνιση του δημιουργού τους. Εκείνος δεν εμφανίζοταν και αντ' αυτού φύτρωσε πάνω στην άγονη κορυφή... τήν άγρια κάνναβη της κολάσεως, που λέγαν αργότερα οι πειρατές. Οι πολεμιστές σιγά-σιγά έχαναν την υπομονή τους και επιπλέον τους τελείωναν τα τρόφιμα. Όταν η κατάσταση έγινε απροχώρητη όρμηξαν με μανία πάνω στα άγνωστα χορτάρια και τα έτρωγαν με όποιον τρόπο έβρισκαν. Μέσα σε λίγη ώρα οι άνδρες αλλόφρονες και οργισμένοι βουτούσαν στο κενό. Όπως ο Ισμαήλ που ψέλλιζε τα βράδια κάτι μαθηματικούς σουρεαλισμούς. "Το χασίς που σκοτώνει" αναφωνούσε. Το χασίς που ψάχνοντας τον Θεό,  χάνεις τον άνθρωπο.

ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΒΑΚΟΝΔΙΟ

του Θ.Π.


Εκεί που εκαθότανε στο μπαρ της έκθεσής
Μια κιμωλία χάζευε σα χάνος της αυλής
Μια κιμωλία χάζευε σα χάνος της αυλής
Εκεί που εκαθότανε στο μπαρ της έκθεσής

Χαρούμενος έι σφύριζε σκοπό του καθισιού
Και έπινε και έπινε από ποτήρι κρασιού
Και έπινε και έπινε από ποτήρι κρασιού
Χαρούμενος έι σφύριζε σκοπό του καθισιού


Στη Σαλονίκη ήτανε όπως όλη η πρωτιά
Φραπέ την ονομάσαμε την Γκρέκα καφεδιά
Φραπέ την ονομάσαμε την Γκρέκα καφεδιά
Στην έκθεσή μας  ήτανε όπως όλη η πρωτιά
αλαααααααααααα.....