Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

προϊόν σκέψης Δεκεμβρίου: "Αλληλεγγύη"


Αλληλεγγύη πουρ μουά σημαίνει πράξη και μάλιστα αυτή της πρόσθεσης (+).  Το "συν" που - θες δεν θες - αποκαλύπτει την πιο αδιαμφισβήτητη αλήθεια, που χου:  συνΑΝΘΡΩΠΟΣ, συνΑΔΕΡΦΟΣ, συ(ν)ΠΟΛΙΤΗΣ, συνΔΕΣΗ, συνΕΡΓΑΣΙΑ, συνΤΡΟΦΟΣ… Βλέπεις πόσο απλόχερα το "συν" προσδίδει υπεραξία στο δεύτερο συνθετικό που το συνοδεύει; Κοινώς, και με αυτήν τη λογική, κάθε άνθρωπος που παραδέχεται με θάρρος ότι χρειάζεται τους άλλους, τους υποστηρίζει, υποφέρει με αυτούς, χαίρεται με αυτούς, ζει με αυτούς είναι τελικά και πιο ολοκληρωμένος. Δεν είν' κακό! Έλα, πάρε τ' απάνω σου, μιλάμε για ανεβασμένη γεύση, για μεγάλα πράματα: Το "ανήκειν σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό μου", η υπέρβαση, η συναίσθηση και η ταυτόχρονη ευθύνη ότι μπορώ να συμβάλω, να διορθώσω, να βάλω κι εγώ ένα χεράκι... "Συν" φίλε, όπως λέμε πρόσθεση (+), σχέση, συσχετισμός. Γιατί, και με το μπαρδόν δηλαδίς, αλλά πες ότι άιντε και πείθομαι να ζήσω με αυτό το ευτραφές υπερεγώ και την απόλυτη πεποίθηση ότι η ευγένεια ως προς το συνάνθρωπο σημαίνει αυτόματα ηλιθιότητα, πού θα φτάσω τελικά έχοντας αυτήν τη μανιέρα για συνείδηση; Πού; Στην απόλυτη μοναξιά, απαντώ ευθαρσώς και με διορθώνεις άματις θέλεις. Και ξαναρωτώ: είναι ωραίος τώρα αυτός σκοπός ζωής να τον λέμε και παρά έξω; Είναι τόσο γαμάτο να είσαι μόνο σου, ακόμα και στην κορυφή σου λέω εγώ,  για να το μάθουμε και στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας;   Εγώ, αδερφέ μου, άι γουίλ πάς, που λέμε και στο χωριό μου!  Προτιμώ την πράξη της πρόσθεσης (+) από την απραξία της μοναξιάς,  θένκιου βέρι ματς~μουτς!   Εσύ πάλι, αν θες, δοκίμασε να αναρωτηθείς και δεν θα χάσεις: "Πόσο ΕΓΓΥΣ είμαστε  στην έννοια της αλληλΕΓΓΥΗΣ;" Οι aphasia prodactions σού το προσφέρουν  σε πολλαπλές γεύσεις, χρώματα και υφές φορ γιορ πλέζουρ όνλι.  Και μάλιστα με ολοκαίνουργιο, φαντασμαγορικό δώρο, που υπόσχεται να σε φέρει  πιο κοντά στους αγαπημένους σου (+)ανθρώπους, φέτο το Χριστούγεννο:  


έργο των 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου