Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Το παραμύθι μου

το ξεχασμένο σημείωμα 





Είχα μια αγάπη μια φορά που μοιαζε παραμύθι
μα η πληγή που μ’άφησε είναι βαθιά στα στήθη.

Πολύτιμό του μ’έλεγε και φώτιζε η ματιά του
Ώρες πολλές χανόμουνα μέσα στην αγκαλιά του.

Ταξίδια, λόγια κι όνειρα και ο καιρός περνούσε
Κι όλο και πιο πολύ νόμιζα μ’αγαπούσε.

Μα τόση ευτυχία δεν άντεξε και δείλιασε ωστόσο
Έφυγε, με άφησε και μ’έκανε να ματώσω.
Γι’αυτό...
Λόγια πολλά μη λές και τίποτα μην τάξεις
Αν κάνεις πίσω τη στιγμή που ‘ναι να γίνουν πράξεις.

1 σχόλιο:

  1. Όνειρα και όνειρα από μικρό παιδί,
    νόμιζα πως δε θα δείλιαζα σαν ‘ρχόταν η στιγμή.

    Ήμουν ντροπαλός, τρόπους σωστούς δεν είχα,
    γι’αυτό και όλο δείλιαζα και τίποτα δεν είχα.
    Τα χρόνια όμως περνάγανε…
    Απογοητεύσεις και αυταπάτες πάρα πολλές,
    ήταν όμως όλες το ίδιο τους αυτές.

    Ήρθε κ ο Έρωτας η Αγάπη σα Θεά,
    ήρθε και μου άνοιξε όλα τα φτερά.

    Της είπα λόγια τρυφερά, λόγια πολύ μεγάλα,
    λόγια όπως αρμόζουνε στο λόγο ενός άντρα.

    Τα θεωρούσε όμως μάλλον όλα δεδομένα,
    και σεβασμό δεν είχε σαν ήθελε εμένα.

    Μα πάει τώρα μ’έδιωξε με έστειλε στα ξένα,
    Μα εγώ τη συγχωρώ σαν γίνουμε πάλι ένα…….

    ΑπάντησηΔιαγραφή