Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

Κύμβαλον αλαλάζον

  του νίκου πάκου
πηγή εικόνας: http://fineartamerica.com/

Μεταλλικά πουλιά χύνονται στον ουρανό, κάτω τους ηφαίστεια ατενίζουν τ’ αστέρια. Ουρανός και έρημος μουντά και γεμάτα σκόνη έχουν γίνει ένα, έχει αιώνες να ξημερώσει. Το ρομπότ προχωρά, μια ατέλειωτη γραμμή από χνάρια σημαδεύει την άμμο πίσω του. Στο τετράγωνό του στήθος λίγο μαβί αίμα κι ένα σπάνιο λουλούδι καρφωμένο στη λαμαρίνα. Ποιός να θυμάται τ’ όνομά του; Το σκουριασμένο πράγμα τρεκλίζει και παραπάτα βουίζοντας, κάνει τόση φασαρία. Τα λαμπάκια των ματιών του ξεχαρβαλωμένα, οι κλειδώσεις του αλάδωτες, οι πύραυλοι στους ώμους του χαλασμένοι. Κι όμως, που και που οι ρουκέτες μ’ έναν υπόκωφο θόρυβο παίρνουν μπρος, φτύνουν κάτι μπλε πράσινες σπίθες και το τελευταίο ζωντανό ρομπότ λίγο εκτοξεύεται, φτερουγίζοντας μέσα στη νύχτα. Κάποτε μια αλλόκοτη δεσποινίδα με φτερά και ουρά λιονταριού, πάνω από ένα βράχο του έθεσε ένα αίνιγμα. Πόσο καιρό πριν, το έχει ξεχάσει, όπως και το αίνιγμα το ίδιο. Το λογισμικό του θυμάται μία και μόνο εντολή: «συνέχισε». Έτσι το ρομπότ μας προχωρά… Γύρω του έρημος και παγωνιά, κρωξίματα και μοναξιά κι αυτά τα θεοσκότεινα ηφαίστεια, σαν νησιά με ξερούς φοίνικες και ναυαγούς σκελετούς. Ένα σπάνιο λουλούδι ανθίζει στα κόκαλά τους, τ’ όνομά του είναι «εσύ».

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

ανάμνηση μιας πρωτόγονης μηχανής

  του Καρόλου του Μαύρου Σκώληκα


Και ξαφνικά, εκεί που πήγαινε, τονε χτυπάει ένα τζατ!
κάτι σαν κεραυνός και νά σου τον χάμω.
Μετά τονε ρούφηξε η γή και έσταξε μέσω των ρωγμών στον υδροφόρο ορίζοντα.
Έπλεε ώρα πριν τονε ξεράσει το ρέμα.
Χτύπησε άτσαλα πάνω σ' ένα λόφο απο χώμα κι οι παλάμες του μάτωσαν λίγο.
Δεν έτριξε όμως δόντι ο άτιμος.
Ήταν σταφίδα.
Ήτανε πού 'χε ρουκουνιάσει μια καρούτα ούζο κι η ώρα ήτανε μία.
Βρίσκει μια ζάντα από 'να χαντάκι
Και την έφερε βόλτα όλο το χωριό, τί θράσος ρε Φώτη!
Του φωνάξανε, μα καμία απόκριση. Μόνο που γέλαε οικτρά.
Κύλησε ώρα πολύ μέχρι που Έπεσε
Κανένας θεός. δεν υπάρχει θεός.
Γύρισε ανάσκελα και μούτζωνε
Μούτζωνε με χέρια και πόδια τον ουρανό, γαμοσταύριζε τον ύψιστο και τις δουλειές του.
Του φωνάζανε:-Φώτη, τί κάνεις ρε Φώτη;
Μα κείνος βλαστήμαε ανάσκελα και γέλαε οικτρά.
Έκατσε στον κώλο του, πάνω σ' ένα λιθάρι, που΄κούμπησε αδύναμα πάνω σ'ένα άλλο
Έβγαλε το πένθος από το δεξί του το μπράτσο
άναψε τσιγάρο και σκούπισε τις μίξες και τα κλάιματα από το πρόσωπο του.
Απο ΄κεί αγνάντευε τα δύστροπα και τα καλά. Όλες τις μέρες.
Και φύσαε ένας αγέρας ελαφρύς, κι ήτανε δείλι.
Και κεί, μ' ένα τζάτ! τονε ρούφηξε το μαγγάνι της στόφας.
Αυτής της στόφας, που την φύσαε να φύγει η βρώμα από πάνω της και έπειτα καψάλιζε ψωμί.
Και του λέγανε: Φώτη, τί κάνεις ρε Φώτη;
Μόνο που αυτός όλο τους κοίταε και γέλαγε οικτρά.

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

www.google.com


του Dalikeri

παίρνω για σανίδα μου μια λέξη
την google-άρω
και στην πρώτη σελίδα σαλπάρω.

μένω λίγο.

γεμάτος απορίες επιστρέφω
στο εγώ μου κίνητρο παρέχω.

με ώση ταξιδεύοντας

στου δικτύου την άπειρη γνώση
έκανα τον εαυτό μου γέρο
μέχρι να βρω αυτό που ξέρω.

Κυριακή, 22 Απριλίου 2012

Walk the line


 της Λογοτεχνικής Πιπίτσας
 

For you know I’d even try to turn the tide
Because you’re mine, I walk the line 

-Συνιστά απειλή.
-Πώς;
-Δεν είμαστε σίγουροι.
-Πώς θα σιγουρευτούμε;
-Παρακολούθηση…
-Να συνεχίσω δηλαδή; 

Σημειώσεις
Πίνει καφέ αδιακρίτως και καπνίζει τα τσιγάρα ανάποδα. Δύο μήνες τώρα. Ανακατεύει τον καφέ με κυκλική κίνηση συγκεκριμένης διάρκειας. Έχω μετρήσει ότι είναι 3 λεπτά. Αν τα κουταλάκια δεν είναι μικρού διαμετρήματος ζητάει να του φέρουν τέτοια. Πίνει τον καφέ σε 42 λεπτά καπνίζοντας 4 τσιγάρα από την αρχή τους μέχρι να φτάσουν στο φίλτρο τους. Κατά την διάρκεια των τσιγάρων κοιτάζει τον καφέ. Φαίνεται να μοιράζει την ποσότητα που θα πιει με τις ρουφηξιές του τσιγάρου. Το κεφάλι του δεν μετακινείται και το βλέμμα του δεν αλλάζει κατεύθυνση μέχρι να τελειώσουν οι σταγόνες καφέ. Καμία παρέκκλιση. ’Ενοχος ή αθώος; 

-Πώς πάει;
-Συνεχίζω.
-Την παρακολούθηση;
-Ναι.
-Νεότερα;
-Τα ίδια. 

Σημειώσεις
Εδώ και 12 λεπτά περπατάει αργά γύρω από ένα στύλο. Δεν έχει ζαλιστεί ούτε τον ακουμπάει. Η απόστασή του από αυτόν είναι μικρή, περίπου 3 πατημασιές. Οι κύκλοι που κάνει είναι σχεδόν ακριβείς, χωρίς ούτε να πλησιάζει ούτε να ξεμακραίνει από τον στύλο. Το βήμα του δεν αλλάζει ταχύτητα. Το βλέμμα του είναι σταθερά κάτω, στο πεζοδρόμιο. Ένοχος ή αθώος; 

-Πόσο θα αργήσει η ετυμηγορία;
-Ίσως πολύ.
-Γιατί;
-Χρειαζόμαστε κάτι χειροπιαστό.
-Τον ακούμπησες;
-Δεν είναι αυτό. 

Σημειώσεις
Χορεύει δίπλα στο παράθυρο. Οι παλάμες του μπλέκονται και σχηματίζουν κούφιο καρβέλι μπροστά στο στήθος του. Κι εκείνος στριφογυρίζει απαλά κοιτώντας μέσα σε αυτό το κενό διάστημα που αφήνεται ανάμεσα στα χέρια και το στήθος του. Φοράει ακόμα το παλτό του. Δεν το έβγαλε από την στιγμή που μπήκε στο σπίτι. Δεν χαμογελάει. Χορεύει 8 λεπτά με το παλτό πάνω του. Δίπλα στο παράθυρο. Κατά την διάρκεια των 8 λεπτών δεν γυρνάει στο παράθυρο. Κοιτάζει μόνο αυτό το κενό που φτιάχνει η αγκαλιά του και στροβιλίζεται. (Δεν ήξερα πως χορεύεται η μοναξιά.) Ένοχος ή αθώος; 

-Χρειάζομαι κι άλλο χρόνο.
-Πόσο;
-Απροσδιόριστο.
-Πώς αυτό;
-Η καρδιά του θέλει εντονότερη παρακολούθηση.
-Μμμ... 

Σημειώσεις
Πέρασα πολύ κοντά του και στάθηκα εκεί. Στη στάση του λεωφορείου, στα δεξιά του. Κοιτούσε ίσια μπροστά, το λεωφορείο πέρασε κι εκείνος έμεινε ακίνητος. Και τότε άκουσα τη φωνή. Έκανε πράξεις, πολλαπλασιασμούς και μετά διαιρέσεις. Αμέσως μετά προσθέσεις και αφαιρέσεις. Ήταν τόσο γρήγοροι οι υπολογισμοί του που δεν κατάφερα να ακούσω τα ποσά. Δεν κατάλαβα αν προσέθετε ακριβώς όσα αφαιρούσε και αν τα επαναλάμβανε με τις άλλες δύο πράξεις. Γύρισα ελαφρά το κεφάλι. Το στόμα ήταν παγωμένο, δεν έβγαινε λέξη, αλλά η φωνή συνέχιζε με γρηγοράδα και ένταση. Ερχόταν από τους κροτάφους του.Ένοχος ή αθώος; 

-Ακούω τη φωνή που είναι μέσα στο κεφάλι του.
-Αλήθεια;
-Είναι πολύ δυνατή.
-Πήρες δείγμα;
-Δεν τα κατάφερα.
-Πρέπει να αναλύσουμε τα ντεσιμπέλ.
Σημειώσεις
Εκκωφαντική σιωπή. Ένοχος ή αθώος;
-Και το ολόγραμμά του;
-Δύσκολα εντοπίσιμο.
-Πώς γίνεται;
-Ήταν έκπληξη για τους ολογραμματιστές.
-Σε τι προτείνεις να προβούμε;
-Λιώσιμο.

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Το γεμάτο ποτήρι

 του El hombre solo

 Η παραγωγικότητα είχε πέσει κατακόρυφα. Τ’ αφεντικό μετρούσε τα νούμερα, χασμουριόταν και δάγκωνε το τοστ με γαλοπούλα.  Πάτησε το κουμπί της ενδοεπικοινωνίας απλώνοντας τα χοντρά του δάχτυλα και πριν καλά-καλά καταβροχθίσει την πελώρια μπουκιά του,… μουρμούρισε…
… «Θωμαή είσαι εκεί… ή κι εσύ λουφάρεις σαν όλους εδώ μέσα»;
Η Θωμαή διέκοψε την πεολειψία που πρόσφερε στον Marketing Manager κι απάντησε…,
… «Κύριε Ευθυμίου θα κάνω πως δεν άκουσα την προσβολή σας. Είμαι εδώ για ότι με χρειάζεστε».
- « Κάλεσε τον ασφαλιστή που σας έπιασα να πηδιέστε στο γραφείο μου προχθές το μεσημέρι…»
Η πόρτα του ανελκυστήρα άνοιξε κι ο ασφαλιστής τσέκαρε με τον δείκτη του, τον κόμπο της γραβάτας του. Ανέκφραστος, διένυσε τον διάδρομο που οδηγεί στο γραφείο του αφεντικού, και δύο βήματα πριν φτάσει, έκλεισε το μάτι στην Θωμαή που δάγκωνε πονηρά την άκρη του στυλό…,
-Μην μου πεις με ‘γειά, αυτή την φορά δεν έπιασε το χρώμα και τα μαλλιά μου δείχνουν σαν περούκα. Έχω στείλει τον Γιάσονα να μου φέρει καμιά δεκαριά καπέλα να διαλέξω για απόκρυψη. Αν είμαι τυχερός μπορεί να βρει καμιά ρεπούμπλικα απ’ αυτές που μ΄ αρέσουν, που μέσα της, να χωρά η χοντροκεφάλα μου… Χα χα χα…, θα πιεις καφέ;
Ο ασφαλιστής με φωνή ρομπότ, και παύσεις ανάμεσα στις λέξεις απάντησε…,
«Ευχαριστώ, για, την, πρόσκληση. Είναι, τιμή, μου, να , με, υποδέχεται, η , αφεντιά, σας. Σε, τι, οφείλω, την , χαρά, αυτή; Καφέ; Γιατί , όχι»;
- Τα γαϊδούρια μου την έκαναν πάλι.
- Έχω, έρθει, για, να, το, λύσουμε, άπαξ, δια, παντός.
- Κάνε ψαλίδι. Το ποσό που θες , αδυνατώ να στο καταβάλω.
- Άρχοντά, της, κλωστής, θυμήσου, πως, όσα, προσφέρεις, για, την, ασφάλεια, του, κέρδους , σου, είναι, μια σταγόνα, μέσα, στον ωκεανό, των , μηδενικών, του, αυριανού, σου, τραπεζικού, λογαριασμού.
- Δεν πέφτει ψαλίδι δηλαδή; Η πιο δύσκολη αγορά λένε στην Αμερική πως είναι όταν σου προσφέρουν κάτι χωρίς παζάρια, το οποίο είσαι σίγουρος πως το χρειάζεσαι αλλά περισσότερο φοβάσαι πως δεν θα αποσβέσει την επένδυση. Πότε ξεκινάς;
- Από, σήμερα, με, εντολή, σας, αφέντη. Θα, αφαιρέσω , τα , τσιπάκια, που , είχα , φυτέψει, στα , χέρια, των, υπαλλήλων, για , να, τους, ελέγχεται , ανά, πάσα, στιγμή, από, το , κινητό , σας, και, θα , τους , βάλω , να , ακούσουν, το, 28ο , πρελούδο, του, Σοπέν, και , θα , τους αφήσω, να , ζουν, με, το, πλασίμπο, της , ελευθερίας. Η , πτώση , των , μετοχών, σας , θα συνεχιστεί , για , μια, εβδομάδα. Κατόπιν , θα, αιχμαλωτιστούν, μέσω, των, αλλεπάλληλων, ηχητικών, μηνυμάτων, που, θα , τους, βομβαρδίζουν, από, τα, ηχεία, του, εργοστασίου, που , θα, αναγγέλουν…
«Η «Χρυσές Κλωστές L.T.D., μετά από μια πεντηκονταετία συνεχούς παρουσίας στην αγορά της χώρας και με σημαντικό όγκο εξαγωγών κάθε χρόνο στην Νομισματική Ένωση, προχωρά στο κλείσιμο των εργασιών της, λόγω των υπέρογκων ποσών που χρειάζεται για να λειτουργήσει. Στην δυσμενή κι εφιαλτική κατάσταση στην οποία περιήλθε, ευθύνεται το προσωπικό αυτής, που τα τελευταία χρόνια, κάρφωσε μαχαιριά στην σταθερότητά της, μέσω της μειωμένης παραγωγής, της αδιαφορίας για υψηλά κριτήρια ποιότητας και τις επαναλαμβανόμενες άτυπες στάσεις εργασίας. Η διοίκηση σας εύχεται καλή ανεργία».
-…. Να , φτιάξεις, πολλές, κανάτες, καφέ. Όλοι, οι, μάνατζερ, θα , παρελάσουν, ενώπιον, σου, μεγάλε, ανθρωπιστή, και, αφού, σε , προσκυνήσουν, θα ,σου , παραδώσουν, τα , διαπιστευτήρια, ομολογίες, όλων , των, υπαλλήλων, για μείωση, μισθού, κατάργηση, τροφής, κι, επιδομάτων, όπως, επίσης, την, προσφορά, τους , για , υπερωρίες, χωρίς, αμοιβή.
- Βρωμερή κι αιμοβόρα κάμπια με αυτό, με δελεάζεις όσο δεν φαντάζεσαι. Ανυπομονώ, δεν σου κρύβω. Μόνο που…, αυτό που προτίθεσαι να κάνεις, είναι πλύση εγκεφάλου.
-Γιατί, να, το, κρύψουμε; Οι, φίλοι , με, φωνάζουν, Μπάμπη. Όπως, είναι, ή, ήταν,  το, όνομά, μου. Όλοι, γνωρίζουν, πως, ο, Μπάμπης, όπως, τον, συναναστρέφονταν, από, το , σχολείο, δεν , υφίσταται , πια. Χτυπάνε, τον, ώμο, μου, στις , καλημέρες, όχι, για , να , δουν, αν , θα, ανοιγοκλείσω, τα , ψεύτικά, μάτια, μου , αλλά, από, συνήθεια. Όπως , κάνουν , και, στους, θνητούς. Μην , εξισώνεις, την , προσδιορισμένη, βάση, μαθηματικών, ασκήσεων, συμπεριφορά, με , τον , προγραμματισμένο, βάση, επιθυμιών, του , πελάτη, μου, τρόπου ,ζωής, των, υπαλλήλων, του.
- Στον στρατό ήμουν ναρκαλιευτής. Στην είσοδο του κέντρου εκπαίδευσης έγραφε…, «Το πρώτο λάθος είναι και το τελευταίο.
- Στον, στρατό, ήμουν, δόκιμος. Δεν, μπορώ, να , προχωρήσω , σε , περαιτέρω , πληροφορίες. Αλλά, θα , σου, κάνω, δώρο, την, τελευταία, φωτογραφία, του , μυαλού, μου, όσο, σε, αυτό, κυλούσε , αίμα. Θυμάμαι, να, ακούω, τον, μύλο, από , το , περίστροφο, να γυρνά, και, να, σταματά. Να, κολλάω, την, κάννη , στο, κεφάλι, και , να , ακούω , το, κλάκ, της, αποτυχημένης, βολής, σφίγγοντας, τα , δόντια. Άφηνα, το , όπλο, στο, τραπέζι, και, πήγαινα , να ,καθίσω , στην, απέναντι, θέση. Μέχρι , που, τα, τίναξα, όλα, στο, ταβάνι. Στον, κάλυκα, της, σφαίρας, είχα, γράψει…,
«Όλα…, μια ιδέα είναι».
Και, το, στερεοφωνικό, έπαιζε, Διάφανα, Κρίνα…., «Μ’ ένα άδειο ποτήρι στο χέρι θα μένουν, αυτοί που να ζούνε μονάχα υπομένουν».

Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

εικονική ανάσταση

 του Dalikeri


τα φωτόνια όργανα τάξης,
διατεταγμένα στης μνήμης την υπηρεσία,
με ασπίδες κβαντικές και κράνη φωτοστέφανα,
κινούνται αστραπιαία στη στιγμή
συλλαμβάνοντάς την.

της άμωμης σύλληψης ακολουθεί

αυτόφωτη διαδικασία αυτοφώρου
όπου και αποφασίζεται ο αποκεφαλισμός της
από το δήμιο φλας.

για τρεις

ολόκληρες μέρες και νύχτες
το πνεύμα το νεκρό της στιγμής
σε θάλαμο κρατείται σκοτεινό:
να επωάσουν τα χρώματα τα ψέματά τους.

άδικα΄

η ανάσταση δεν έρχεται ποτέ.
αντί αυτής,
ένα επίπεδο φέρετρο που κουβαλάει στην πλάτη του ο τοίχος
θυμίζει το ασύλληπτο.

////////////////////////////////////////////////

///////////////////////////////////////////////

Παρασκευή, 13 Απριλίου 2012

AI vs. NS

το ξεχασμένο σημείωμα


Ο όρος τεχνητή νοημοσύνη (εκ του Artificial Intelligence) αναφέρεται στον κλάδο της επιστήμης υπολογιστών ο οποίος ασχολείται με τη σχεδίαση και την υλοποίηση υπολογιστικών συστημάτων που μιμούνται στοιχεία της ανθρώπινης συμπεριφοράς, τα οποία υπονοούν έστω και στοιχειώδη ευφυΐα: μάθηση, προσαρμοστικότητα, εξαγωγή συμπερασμάτων, κατανόηση από συμφραζόμενα, επίλυση προβλημάτων κλπ.*
Και ενώ οι επιστήμονες φυσικοί, μαθηματικοί, μηχανικοί πασχίζουν να δημιουργήσουν μηχανές, υπολογιστές και ανδροειδή τα οποία μιμούνται τη λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου, η γη κατακλίζεται από ηλιθίους. Και γιατί να απασχολεί η ανθρώπινη ηλιθιότητα; Μα γιατί είναι αρρώστια. Χωρίς γιατρειά μάλιστα. Καθώς η ηλιθιότητα είναι αήττητη, δεν μπορείς να την πολεμήσεις με τίποτα. Ούτε με φάρμακα, ούτε με όπλα, κυρίως δε, ούτε με τη λογική.
Ο ηλίθιος, παρόλο που δόθηκε σαν τίτλος στο αριστούργημα του Ντοστογιέφσκι και υμνήθηκε κατά κόρον ως αντικείμενο παραγωγής γέλιου στον κινηματογράφο και όχι μόνο (βλέπε «ο ηλίθιος και ο πανηλίθιος»), εξακολουθεί να είναι επικίνδυνος. Αυτό συμβαίνει γιατί ξέρεις τι μπορείς να περιμένεις από οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο, από τον κακό, από τον κουτσομπόλη, από τον ζηλιάρη, αλλά από τον ηλίθιο ποτέ. Γιατί θα σου την κάνει εκεί που δεν το περιμένεις και με τρόπο που δε φαντάζεσαι, καθώς η ηλιθιότητά του θα σε πετύχει σαν τούβλο στο κεφάλι με κίνδυνο να μείνεις στον τόπο. Γι’αυτό και υπάρχουν πολλά γνωμικά που μας προειδοποιούν σε περίπτωση που βρεθούμε τετ-α-τετ με έναν ηλίθιο όπως το «Μην τα βάζεις ποτέ με έναν ηλίθιο, θα σε ρίξει στο επίπεδό του και θα σε κερδίσει λόγω εμπειρίας» ή το «Απ' όλους τους κλέφτες, οι ηλίθιοι είναι οι χειρότεροι επειδή σου κλέβουν το χρόνο και το κέφι.».
Δεν είμαι σίγουρη εαν και πώς αναγνωρίζονται οι ηλίθιοι μεταξύ τους ή αν αυτό γίνεται ενστικτωδώς, όμως υπάρχουν χαρακτηριστικά γνωρίσματα που τους ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους. Ποιά είναι αυτά; Θα καταλάβεις σίγουρα έναν ηλίθιο από τα κιλά αυτοπεποίθησης που κουβαλάει (από κάπου πρέπει να την αγοράζουν, δεν εξηγείται αλλιώς) αφού πάντα αξίζει πολλά και έχει γεννηθεί για μεγάλα πράγματα, από το γεγονός πως όσο πιο λίγα πράγματα γνωρίζει για κάποιο θέμα, τόσο πιο πολλά θέλει να πει γι’αυτό, το να καταλάβει βέβαια ότι έτσι εκθέτει τον εαυτό του, ούτε λόγος. ‘Αλλη ένδειξη του ηλιθίου είναι να εκφράζει τη γνώμη του για κάτι, χωρίς κανένας να τον έχει ρωτήσει γι’αυτό. Όπως και το ότι θέλει να μαθαίνει στους γύρω του πράγματα που νομίζει οτι ξέρει. Ο ηλίθιος πιστεύει οτι είναι σημαντικός. Στη δουλειά του νομίζει ότι όλοι εξαρτώνται από αυτόν, στις παρέες προσπαθεί να επιδειχθεί και αν τυχόν κανείς τον επαινέσει θα κορδωθεί σαν κόκορας. Το κεφάλι ενός ηλιθίου είναι πάντα γεμάτο με σχέδια, τα οποία συνήθως είναι πάνω από τις δυνάμεις του, όμως θα προσπαθήσει να υλοποιήσει με κάθε κόστος. Όταν δε, αποτύχει, θα κατηγορήσει τους πάντες και τα πάντα εκτός φυσικά από τον εαυτό του.
Ο ηλίθιος καραδοκεί. Κρύβεται στον τύπο που προσπαθώντας να παρκάρει θα σου χτυπήσει 2-3 φορές το αυτοκίνητο, στην όμορφη (ξανθιά) κοπέλα που μόλις αρχίζει να μιλάει θες να φύγεις χιλιόμετρα μακρυά, στο δημόσιο υπάλληλο που δεν ξέρει τη δουλειά του και θα σε ανεβοκατεβάσει ορόφους, στο συμμαθητή-συμφοιτητή που θα αφήσεις να αντιγράψει αλλά θα το κάνει τόσο εμφανώς που θα σας πετάξουν και τους δυο έξω. Γι’αυτό λοιπόν προσοχή. Κλείνοντας το δοκίμιο περί ηλιθιότητος, γιατί
φοβάμαι να ασχοληθώ περισσότερο μήπως και είναι κολλητική, μεταφέρω την εξής διαπίστωση: ‘Οι γυναίκες προτιμούν να είναι όμορφες παρά έξυπνες γιατί οι ηλίθιοι άνδρες είναι πολύ περισσότεροι από τους τυφλούς.’. 

Πηγή: wikipedia

Τρίτη, 10 Απριλίου 2012

η φυσική βλακεία

του Dr. Wormhole



Λοιπόνε...αυτό το πράγμα που γίνεται με το Skooliki και τα θέματά του πρέπει να σταματήσει. Για όσους δεν το γνωρίζουν, τα θέματα του blog διαλέγονται με δημοκρατικές-πλειοψηφικές διαδικασίες απο το σύνολο όλων των γραφιάδων. Ε, λοιπόν αυτοί οι γραφιάδες δεν τη πολυπαλεύουν. Πιστοί στην ιδέα της αποπληροφόρησης, μιας ιδέας που περικλείει μέσα της τη σημαντικότητα του κάθε άχρηστου όντος και του μή τρέχοντος, δείχνουν τις περισσότερες φορές εκτός τόπου και χρόνου. Και σας το βεβαιώνω με σιγουριά. Έτσι είναι.
Δείτε για παράδειγμα το θέμα αυτού του μήνα. Η τεχνητή νοημοσύνη. Θέμα εξεζητημένο και φαντεζύ. Μια αφετηρία για φιλοσοφικό στοχασμό, προβληματισμό για το μέλλον, που στοχεύει και στο κοινό της λεγόμενης επιστημονικής φαντασίας.
Να με συγχωρεί η χάρη σας, καλοί μου γραφιάδες, αλλά προσωπικά το μόνο κοινό που βλέπω εκεί έξω, πέρα απο την οθόνη του υπολογιστή μου, είναι το κοινό της φυσικής βλακείας. Και όχι της τεχνητής νοημοσύνης.
Δυστυχώς για εσάς και τις φιλόδοξες προσπάθειές σας εκεί έξω βρίσκεται ένα κρεατοειδές συνοθύλευμα προβάτων, ετοίμων για σφαγή αναλόγως της ορέξεως των ιδιοκτητών τους, αρχιτσοπάνηδων λεφτάδων και ισχυρών.
Σε ένα τέτοιο πλήθος, μάζα και όγκο, μόνο για τη φυσική βλακεία μπορείς να τους μιλήσεις για να σε καταλάβουνε. Είναι άλλωστε ο φάρος που τους καθοδηγεί και τους καθορίζει. Η μήτρα της ύπαρξης τους. Απο τη μία η φύση, μητέρα μανούλα μαμά των πάντων, και απο την άλλη το καθυστερημένο και πλήρως καθοδηγούμενο σώμα και μυαλό τους.
Να τους καλοπιάσεις βρέ αδερφέ, όπως κάνει κάθε δολοφόνος που σέβεται τον εαυτό του. Να τους μιλήσεις ήρεμα και πολιτισμένα. Να τους γοητέψεις, να τους κολακέψεις και να τους παρασύρεις στη παγίδα σου.
Να τους πείς πως το μέλλον, που διαρκώς έρχεται, είναι λαμπρό! Πως καλά κάνουν και κλείνονται στα σπίτια τους φοβισμένοι και άβουλοι. Κάτι τέτοιο μόνο φρόνιμο και συνετό θα μπορούσε να θεωρηθεί. Άλλωστε η κλεισούρα προσφέρει ατελείωτες ώρες διασκέδασης και ψυχαγωγίας μπροστά στη τηλεόραση και κάθε είδους οθόνη. Άρα ξέρουν τί κάνουν. Απο την ίδια οθόνη μπορούν να διαβάσουν και το μπλογκ μας. Και όσο συνεχίζουν ανέμελοι το έργο τους, η κοινωνία της κατανάλωσης θα προσφέρει όλο και περισσότερα εργαλεία διασκέδασης εντοιχισμένης. Σε λίγο καιρό είναι πιθανό να διαβάζουν το Skooliki ανάποδα, ξαπλωμένοι στο κρεβάτι τους και το Skooliki να αιωρείται στο ταβάνι παρέα με εκατομύρια ακόμη ιστοτόπους εικονικής προβολής και τα σώματα τους ξεκούραστα και άχρηστα, με το σύνολο των μυών τους σε ακινησία και των μυαλών τους σε στάση υποδοχής και μόνο, χωρίς ιδιαίτερες έγνοιες, αγχωτικές και πολυάσχολες. Και βαρετές!
Στο μέλλον, οι εταιρείες της οθόνης θα μας δώσουν το δικαίωμα να διηγούμαστε οι ίδιοι τις ιστορίες και τις σκέψεις μας. Σε ολόγραμμα. Το μέγεθος της παρουσίας μας, το ύψος μας, και ο τρόπος ομιλίας θα είναι αντιστρόφως ανάλογα με το μέγεθος της μοναξιάς των αναγνωστών μας. Όσο πιο πολύ μόνος νιώθει κάποιο απο τα εκατομμύρια φυσικώς ηλίθια πρόβατα, τόσο πιο μεγάλους θα μας εμφανίζει μπροστά του. Με βροντερή και χαρούμενη φωνή, με μπρίο και τσακπινιά, θα σκάει η αφεντομουτσουνάρα μου στα σπίτια τους, μέσα στη βουβή και έρημη παρουσία τους, για να έχουν παρέα και συντροφικότητα.
Επίσης καλέ μου γραφιά, αντί να κάθεσαι και να μιλάς για τεχνητές νοημοσύνες και άλλα παρόμοια κουλά και δεν βαριέσαι αδερφέ πράγματα, εξήγησε τους με ηρεμία και νηφαλιότητα, πως δεν χρειάζεται να αγχώνονται για την έλλειψη χρημάτων και εργασίας. Σε λίγο καιρό, σχετικά σύντομα δηλαδίς, οι σκλάβοι, δηλαδίς όλοι, θα δουλεύουν μαζικώς στις μεγάλες εταιρείες οθόνης και εντοιχισμένης διασκέδασης και η εργασία τους θα τους προσφέρει όλα όσα ονειρεύονται στη ζωή τους. Ένα σπίτι, ένα φαί και μια οθόνη. Τί άλλο πια να χρειαστεί κάποιος;
Και μέσα στην ήπια και ειρηνική νιρβάνα τους, μέσα στο πανέμορφο κόσμο της εικονικής τους πραγματικότητας, κάποια στιγμή, αυτοί που ξέρουν και ελέγχουν, οι λίγοι και οι διαλεχτοί, θα τους προσφέρουν αφιλοκερδώς, ανιδιοτελώς και δωρεάν για κατέβασμα απο κάθε πιθανό ιστότοπο, τον δικό τους προσωπικό τεχνητό εγκέφαλο.
Ένα μυαλό δέκα φορές πιο έξυπνο απο το δικό τους, απαραίτητο οδηγό και σύμβουλο στις κάθε είδους επιλογές τους μέσα στα ελάχιστα τετραγωνικά της τόσο σημαντικής ζωής τους. 

Με αγάπη και σεβασμό,
Θεμιστοκλής Σκουληκότρυπας.

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Ο σαρκασμός του Ταβανιστή

 της Πανδώρας

Συμβαίνει καμιά φορά, όταν δεν ξέρεις τι να γράψεις, ν’ αναζητάς την έμπνευση ατενίζοντας το ταβάνι, περιμένοντας να σου έρθει η ιδέα ουρανοκατέβατη, ή μάλλον ταβανοκατέβατη. Και τότε – όπως πάντα – μπορούν να συμβούν περίεργα κι απρόβλεπτα πράγματα.
Στην αρχή, καθώς χάζευα ξεχασμένα έβλεπα μόνο το λείο σοβά, ελαφρώς κιτρινισμένο απ’ τη νικοτίνη και με μερικές αχνές κηλίδες υγρασίας κατά τόπους. Περιέφερα ρεμβαστικά το βλέμμα απ’ το καλώδιο του φωτιστικού που αναδιπλώνεται συγκρατημένο από ένα κρίκο, για να αιωρηθεί σχεδόν απειλητικά πάνω απ’ το γραφείο μου, ως τις γωνίες που σχηματίζουν τα δοκάρια με την οροφή. Στην αρχή βαριεστημένα, μετά πιο εντατικά, μέχρι που κατάφερα να τον διακρίνω.
Φορούσε στολή παραλλαγής, αλλιώς δεν εξηγείται πώς δεν τον είδα αμέσως.
Ανάμεσα στη βάση που καλύπτει την απόληξη των καλωδίων και στο ταβάνι, βεντουζωμένο με τα τέσσερα άκρα στο σοβά, σα να κρατιόταν από ένα είδος ανάποδης βαρύτητας, ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι κινιόταν αργά περπατώντας ανάποδα σαν κατσαρίδα και προσφέροντάς μου μόνον τη θέα της πλάτης του.
«Ε…», του φώναξα έκπληκτη. «Τι κάνεις εκεί πάνω;»
Στράφηκε ξαφνιασμένο να με δει. Μετά κρεμάστηκε ανάποδα, με τα πόδια κολλημένα στην οροφή και το κεφάλι προς τα κάτω, για να με βλέπει καλύτερα.
«Εγώ εδώ μένω τον περισσότερο καιρό…Θέλω να πω στα ταβάνια των σπιτιών, γιατί είμαι ένας…Ταβανιστής! Εσύ γιατί κοιτάς προς τα πάνω;»
«Σπίτι μου είναι, όπου θέλω κοιτάζω. Κι ύστερα…ψάχνω έμπνευση για το θέμα του Απρίλη».
«Ποιο είναι το θέμα;»
«Η τεχνητή νοημοσύνη».
«Και τι ακριβώς σε δυσκολεύει;»
«Κοίτα να δεις. Έχω σε μεγάλη εκτίμηση τις ευκολίες που μου προσφέρει ο σύγχρονος πολιτισμός και τις υπηρεσίες των ηλεκτρικών μου συσκευών. Τα πλυντήρια των ρούχων ή των πιάτων για παράδειγμα. Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτά. Καμιά φορά μάλιστα τους μιλάω κιόλας άμα δε δουλεύουν όπως πρέπει. Τα μαλώνω ή τα καλοπιάνω… αναλόγως. Και βέβαια έχω σε μεγάλη υπόληψη τις παροχές των Ηλεκτρονικών Υπολογιστών. Ξέρεις…διαδίκτυο, πληροφόρηση και τα σχετικά. Αλλά μέχρις εκεί. Μακράν απέχω απ’ τους σύγχρονους τοξικομανείς της τεχνολογίας. Δεν παθιάζομαι με το διαδίκτυο, δεν κολλάω στις οθόνες των υπολογιστών, δεν είμαι εξαρτημένη απ’ το κινητό μου. Βλέπεις, δεν πιστεύω στην τεχνητή, αλλά στη φυσική
νοημοσύνη. Δηλαδή την ανθρώπινη. Η τεχνολογία δεν είναι παρά επακόλουθό της».
«Ας καγχάσω!»,σάρκασε το ανθρωπάκι. Και μετά σα να το σκέφτηκε λίγο, συμπλήρωσε: «Καγχ…καγχ! Και ποιος σου είπε ότι οι άνθρωποι έχουν φυσική νοημοσύνη; Αυτοί κι αν έχουν τεχνητή!»
Τον κοίταξα με απορία. Με όση δηλαδή μπορούσα να προσθέσω στην ήδη υπάρχουσα, απ’ τη στιγμή που πρόσεξα την παρουσία του στο ταβάνι μου.
«Είναι φανερό ότι δεν καταλαβαίνεις τι εννοώ. Για παρατήρησε όμως λίγο τους ανθρώπους γύρω σου. Βρίσκεις ότι η συμπεριφορά τους είναι… φυσική; Τι σχέση έχουν με τη Φύση; Η Φύση παράγει αγαθά για να καλύψουν όλοι επαρκώς τις φυσικές τους ανάγκες. Ο πολιτισμός σας και τα οικονομικά συστήματα λειτουργούν με τέτοιο τρόπο, ώστε άλλοι τις υπερκαλύπτουν κι άλλοι δεν τις καλύπτουν καθόλου. Θα νόμιζε κανείς ότι αυτοί που τις υπερκαλύπτουν είναι ευτυχισμένοι. Αμ δε! Φτιάχνουν στρατούς, σκοτώνονται μεταξύ τους για ν’ αποκτήσουν κι άλλα ή δουλεύουν όλο και πιο πολύ για να μπορούν ν’ αγοράζουν περισσότερα, που όμως δεν έχουν ούτε διάθεση, ούτε χρόνο ν’ απολαύσουν, επειδή συνεχίζουν να τρέχουν για να προλάβουν ν’ αποκτήσουν… ακόμη περισσότερα. Σου φαίνονται φυσικά όλ’ αυτά;»
«Όχι, δε βλέπω όμως τι σχέση έχει αυτό με τη νοημοσύνη τους».
Ο μικροκαμωμένος ακροβάτης με κοίταξε όπως κοιτάμε ένα άτομο με σοβαρή καθυστέρηση.
«Δεν καταλαβαίνεις γιατί και σένα η νοημοσύνη σου είναι τεχνητή»,ξέσπασε. «Σκέφτεσαι μέσα σε προκαθορισμένα όρια. Είστε όλοι εγκλωβισμένοι σ’ ένα τρόπο σκέψης, ανίσχυροι να διανοηθείτε κάτι έξω απ’ αυτόν και να κατανοήσετε τον παραλογισμό της διαβίωσής σας. Ανίσχυροι ν’ αντισταθείτε, γιατί όλα σας φαίνονται «φυσιολογικά». Οι ανάγκες σας είναι τεχνητές, η σκέψη σας ετεροκατευθυνόμενη, ο κόσμος σας συμβατικός και η πραγματικότητά σας…εικονική. Συμπέρασμα; Η περίφημη νοημοσύνη σας είναι τεχνητή!...Α, και μη με κοιτάς μ’ ανοιχτό το στόμα. Έτσι και χάσω την ισορροπία μου και πέσω, κινδυνεύω να με καταπιείς».
«Και ποιος είσαι συ παρακαλώ που τα λέει όλ’ αυτά;»
«Σου είπα, είμαι ένας Ταβανιστής. Ένας απαρατήρητος παρατηρητής που κατοικεί στα ταβάνια των ανθρώπων κι έχει όλο το χρόνο να τους χαζεύει σκυμμένους πάνω απ’ τις … σοβαρές δουλειές τους. Να τρέχουν και να μη φτάνουν για να τις προλάβουν».
«Υπάρχουν κι άλλοι σαν και σένα;»
«Πώς,…είμαστε κάμποσοι».
«Και γιατί δε σας έχει δει κανείς μέχρι τώρα;»
«Συνήθως περνάμε απαρατήρητοι. Κατέχουμε την τέχνη της παραλλαγής. Κι ύστερα… οι περισσότεροι άνθρωποι σπάνια σηκώνουν
το βλέμμα προς τα πάνω. Είναι σκυφτοί κάτω απ’ το βάρος των ευθυνών. Κι όταν το κάνουν, βλέπουν αυτό που είναι προετοιμασμένοι να δουν, όπως κάνουν μ’ όλα τα θέματα άλλωστε…Εκτός ίσως… από κάτι ψώνια, κάτι αποτυχημένους συγγραφείς και τα τοιαύτα που άλλη δουλειά δεν έχουν, χαζεύουν κάθε λίγο το ταβάνι, λες κι είναι ο έναστρος ουρανός!».
«Ευχαριστώ πολύ. Ελπίζω εγώ ν’ ανήκω στα…τοιαύτα. Φτάνουν για σήμερα οι εξυπνάδες. Κι αν θες να ξέρεις καθόλου δε με πείθεις μ’ αυτά τα δήθεν περί τεχνητής νοημοσύνης των ανθρώπων. Τεχνητή νοημοσύνη έχουν οι μηχανές κι όχι οι άνθρωποι. Πάει και τελείωσε!»
«Α, ναι; Και τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει τις μηχανές;»
«Τις μηχανές τις ελέγχεις. Πατάς τα κουμπιά τους και λειτουργούν. Δε σκέφτονται από μόνες τους, τις κατευθύνεις».
«Μα τα δοκάρια όλων των φρεσκοσοβατισμένων οροφών! Θα ’πρεπε να λέγομαι Καγχαστής κι όχι Ταβανιστής. Και σεις τι νομίζεις ότι κάνετε; Σκέφτεστε από μόνοι σας; Δεν είναι η σκέψη σας κατευθυνόμενη; Κάποιοι άλλοι δε σας κατευθύνουν πατώντας τα κουμπιά σας;»
«Τι λες πάλι; Ποια κουμπιά μας;»
«Τα κουμπιά σας, τις ανάγκες σας. Πρώτα τις δημιουργούν παράγοντας ψευδαισθήσεις ευτυχίας, δηλαδή εικονική πραγματικότητα που λέγαμε. Μετά σας βάζουν να παράγετε δουλεύοντας για να τις καλύψετε και τσεπώνουν τα κέρδη. Κι όταν μπουκώσει η μηχανή του συστήματος, σας τα παίρνουν πίσω όλα, σας πετάνε σα στυμμένες σφουγγαρίστρες και σας αφήνουν να κλαίτε τη μοίρα σας, ανίκανοι ν’ αντιδράσετε, αφού όλα υποτίθεται γίνονται για το καλό σας».
«Αεροβατείς! Εμείς έχουμε ελεύθερη βούληση. Ποιος μπορεί να μας κατευθύνει;»
«Χμμ…, για να δούμε. Πράγματι αεροβατώ, αλλά μόνο κυριολεκτικά. Ελεύθερη βούληση υποτίθεται ότι έχετε, αλλά την έχετε ξεχάσει στην πίσω τσέπη προ πολλού, αλλιώς δεν εξηγείται η υπακοή σας σ’ αυτούς που κινούν τους μοχλούς. Σκέφτεστε και λειτουργείτε μόνο μ’ ένα τρόπο, σα να είστε προγραμματισμένοι. Όπως οι μηχανές δηλαδή. Όσο για το ποιοι σας κατευθύνουν, είναι φανερό. Οι Υπολογιστές!»
«Θα ’πρεπε να το περιμένω. Έτσι όπως κρέμεσαι ανάποδα στο ταβάνι, τα βλέπεις κι όλα ανάποδα. Οι Υπολογιστές είναι ανθρώπινο δημιούργημα. Εμείς κατευθύνουμε αυτούς κι όχι αυτοί εμάς».
«Ω…μα δεν εννοώ τους ηλεκτρονικούς, αλλά τους άλλους…τους ανθρώπινους. Αυτούς που υπολογίζουν τα κέρδη τους μόνο και καθόλου εσάς».
«Καλά, καλά, μ’ έσκασες εσύ κι η αναποδιά σου. Άσε με να τα σκεφτώ όλα αυτά αργότερα, με την ησυχία μου. Τώρα πρέπει να βρω κάτι για το θέμα μου και συ δε με βοήθησες και πολύ. Τι να γράψω;»
«Γράψε αυτά που σου είπα», φώναξε το ανθρωπάκι και βιάστηκε να εξαφανιστεί πηδώντας και τρέχοντας στο ταβάνι, απ’ τη χαραμάδα της
πόρτας, για να περάσει στο διπλανό διαμέρισμα, όπου, απ’ όσο ξέρω, η Ιταλίδα βυζαντινολόγος που μένει εκεί, ετοιμάζει αυτή την εποχή μια διατριβή με θέμα: «Το φορολογικό σύστημα της Μεσοβυζαντινής περιόδου».

Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

γράφημα αυτογνωσίας (με συνεχή συνάρτηση)

 του Dalikeri
 


αναπαριστώμαι
πάνω σ’ ένα σύστημα καρτεσιανών συντεταγμένων
με τη λεπτή ειρωνεία της γραμμής
να διασχίζει το βιογραφικό μου χάρτη
παλλόμενη στο πεδίο μάχης των τιμών
από το ολικό ελάχιστο της γνώσης
μέχρι το ολικό μέγιστο της πίστης
σχηματίζοντας οξείες τις γωνίες της ζωής
καθώς στρέφει τα κοίλα προς τον ουρανό
ενώ, αντίστροφα,
όταν στρέφει τα κοίλα προς τη γη
προσεύχεται στο δισδιάστατο θεό της
για την απλότητα ευθείας.

Κυριακή, 1 Απριλίου 2012

Τεχνητή νοημοσύνη και προσομοίωση του ανθρώπινου εγκέφαλου

 πηγή http://pc-news.gr/

Για πολλά χρόνια το θέμα της τεχνητής νοημοσύνης απασχολεί τους επιστήμονες. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, τι είναι τεχνητή νοημοσύνη? Τι θα μπορούσε να μας κάνει να αποδεχτούμε ότι μια μηχανή έχει την ικανότητα της σκέψης?  Το 1950, ο Άλαν Τούρινγκ στο άρθρο του  «Computing Machinery and Intelligence», πρότεινε ένα πείραμα το οποίο θα καθόριζε έναν υπολογιστή ως σκεπτόμενο ον αν το ολοκλήρωνε με επιτυχία.
Το πείραμα έχει ως εξής: ένας άνθρωπος κριτής σε ένα απομονωμένο χώρο επικοινωνεί μέσο υπολογιστή με έναν άλλον άνθρωπο και έναν υπολογιστή μέσω γραπτών μηνυμάτων. Εάν ο κριτής μετά από μια συνομιλία δεν καταφέρει να προσδιορίσει ποιος είναι ο υπολογιστής και ποιος ο άνθρωπος, τότε κατά τον Τούρινγκ ο υπολογιστής αυτός «σκέφτεται».  Μέχρι και σήμερα δεν έχει γίνει γνωστός κάποιος υπολογιστής ή οτιδήποτε μηχάνημα να έχει περάσει αυτό το τεστ. Θα μελετήσουμε μια από της τεχνολογίες και τα προγράμματα που αναπτύσσονται στα επιστημονικά εργαστήρια στις μέρες μας και τείνουν να καταρρίψουν αυτόν τον μύθο.
Ένας από τους τρόπους προσομοίωσης εγκεφάλου είναι χρησιμοποιώντας ένα τεχνητό νευρωνικό δίκτυο. Ένα τέτοιο δίκτυο χρησιμοποιεί το πρόγραμμα γαλάζιος εγκέφαλος, το οποίο ανήκει στην ΙΒΜ και στο ελβετικό ινστιτούτο τεχνολογίας και ιδρύθηκε έπειτα από χρηματοδότηση 4,9$ απτό πεντάγωνο με σκοπό την δημιουργία «έξυπνων» υπολογιστών.
Ο αρχικός στόχος του προγράμματος, που ολοκληρώθηκε το 2006, ήταν να προσομοιώσει την φλοιώδη στήλη του εγκεφάλου ενός ποντικιού (ένα μέρος του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για συνειδητή σκέψη). Μια τέτοια στήλη είναι περίπου 2 χιλιοστά σε ύψος και 0.5 χιλιοστό διάμετρο και περιέχει περίπου 60.000 νευρώνες σε έναν άνθρωπο ενώ στα ποντίκια περιέχει μόνο 10.000 νευρώνες και η δομή τους είναι εφάμιλλη με αυτή τον ανθρώπων. Μεταξύ του 1995 και 2005 το πρόγραμμα γαλάζιος εγκέφαλος κατάφερε να αναλύσει τους τύπους των νευρώνων και της συνδέσεις μεταξύ τους με επιτυχία, από τότε σκοπός του προγράμματος, πέρα από την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων στην επιστημονική κοινότητα είναι η προσομοίωση ενός ανθρώπινου εγκεφάλου.
Ο Χένρυ Μαρκαμ, διευθυντής του προγράμματος, σε μια διάσκεψη του TED (οργάνωση με σκοπό να προωθήσει οποιαδήποτε σκέψη και ιδέα αξίζει να ακουστεί) στην Οξφόρδη το 2009, ανάφερε πως μπορεί να το καταφέρει σε 10 χρόνια. Παρότι το σχέδιο του προγράμματος θα μπορούσε κανείς να το αντιστοιχίσει με την καταγραφή κάθε δέντρου σε ένα δάσος, την θέση και το είδος κάθε δέντρου, και όχι μόνο μιας και πρέπει να υπάρχει γνώση και για την επικοινωνία μεταξύ των νευρώνων, η ομάδα είναι πολύ αισιόδοξη πως θα τα καταφέρει. Για κάθε προσομοίωση ενός νευρώνα, χρειάζεται ένας υπολογιστής, γιατί και το πρόγραμμα χρησιμοποιεί τον υπέρ-υπολογιστή Blue Gene της ΙΒΜ που αποτελείται από 10.000 επεξεργαστές. Η ταχύτητα του μυαλού μας είναι 2 * 10^16 η αλλιώς 20 εκατομμύρια δισεκατομμύρια υπολογισμούς το δευτερόλεπτο. Ο ταχύτερος υπέρ-υπολογιστής στον κόσμο είναι 1000 φορές πιο αργός που σημαίνει ότι με την εξέλιξη των υπολογιστών (κάθε χρόνο διπλασιάζεται η ταχύτητα τους από πέρυσι) σε 10 χρόνια θα έχουμε την απαιτούμενη ισχύ.
Ήδη οι προσομοιώσεις έχουν αρχίσει να δίνουν στους ερευνητές στοιχεία για το πώς δουλεύει ο εγκέφαλος μας. Μπορεί να δείξουν στον εγκέφαλο μια εικόνα, για παράδειγμα ένα λουλούδι και ο υπέρ-υπολογιστής να δημιουργήσει μια αναπαράσταση της ηλεκτρικής δραστηριότητας που πραγματοποιείται. Γενικώς θα μπορούσαμε να μάθουμε πως αντιλαμβάνεται τον κόσμο ένας εγκέφαλος. Επιπρόσθετα  θα μπορούσε να βοηθήσει στην καταπολέμηση ασθενειών του εγκεφάλου όπως διανοητικές διαταραχές. Επίσης, μερικές φορές όταν ο υπέρ-υπολογιστής είναι συνδεμένος στο τεχνητό νευρωνικό δίκτυο, πραγματοποιεί ενέργειες που δεν δόθηκαν από την επιστημονική ομάδα αλλά εκτελέστηκαν αυθαίρετα, όπως συμβαίνει και στον εγκέφαλο μας, κάτι που αδιαμφισβήτητα δείχνει την αποτελεσματική δουλειά που έχει γίνει μέχρι τώρα. Σύμφωνα με τον Μάρκαμ, αν τα καταφέρουν θα μπορούσαν να φτιάξουν μια μηχανή που θα μιλάει και θα έχει νοημοσύνη και συμπεριφορά ακριβώς όπως ένας άνθρωπος.
Μπορεί η προσομοίωση ενός εγκεφάλου να μας φαντάζει αδιανόητη μιας και θεωρούμε τον τρόπο σκέψης μας μοναδικό και την ανθρώπινη νοημοσύνη ένα θαύμα της φύσης, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως βασίζεται σε μια συγκεκριμένη δομή, που όσο πολύπλοκη και αν είναι, αν εξομοιωθεί θα μας δώσει τα ίδια αποτελέσματα με αυτά ενός κανονικού οργανικού εγκεφάλου. Τα ηθικά ζητήματα μιας μηχανής με τέτοια νοημοσύνη και την θέση της δίπλα μας καθώς και το τι θα πρέπει να θεωρούμε πως συμβαίνει όταν θα πατάμε το διακόπτη τερματισμού λειτουργίας της, είναι κάτι που θα απασχολήσει την κοινωνία μας όταν θα έρθει η ώρα, ίσως σε 10 χρόνια.