Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Η Ομορφιά των Ανθρωπίνων ή Τραγούδι του Θανάτου

του Θ.Π
 
 
Όλα μου τα φώτα εδώ τριγύρω περιστρέφονται
κάθε μέρα αστράφτει η ομορφιά των ανθρωπίνων
κάποτε στα εννιάμισι του φίλησα το χέρι
τώρα στα δεκάξι μου του σχίζω τα βιβλία

θάνατο στο θάνατο θα γίνουμε συμμέτοχοι
εύκολα οι στόχοι μας ν' αλλάξουν μια για πάντα

σε θέλω τόσο, σε ζητώ, αγωνιώ για σένα όσο ποτέ – μετά ζωή μετά, μετά τι γίνεται μετά
κάθισε στα ήσυχα και θα σου ψιθυρίζω – ποτέ δε θα πεθάνουμε μαζί οι δυο θα υπάρχουμε
φαντάστηκες ποτέ σου έναν κόσμο όλο δικό μας – τότε θα ξυπνήσει η αναρχική μας φύση
να σου γεμίζω το κεφάλι με ιδέες περί αγάπης – μετά από την καταστροφή ο κόσμος θα αλλάξει πια μορφή

θάνατο στο θάνατο να γίνουμε συμμέτοχοι
επιτέλους όλοι οι στόχοι μας να αλλάξουν μια για πάντα

κλείνω μάτια, σκέφτομαι τη θάλασσα γαλήνια και φωτεινή
το καλοκαίρι φάνηκε τη βγάλαμε και φέτος
ευτυχώς
γιατί όλο θα μου γκρίνιαζες τα σκάγια θα με παίρναν
ευτυχώς
ο έρωτάς μας θα χε τραυματίες μέχρι θάνατο

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

δαίδαλος και ίκαρος

the Stranger


- Σκέφτεσαι ποτέ τον παλιό κόσμο;
- Δε θα ήταν ηλίθιο να τον σκέφτομαι;
- Γιατί;
- Γιατί να σκέφτομαι κάτι που δεν υπάρχει;
- Μα αν δε μάθουμε από τα λάθη του παλιού κόσμου, πώς θα δημιουργήσουμε τον νέο;
- Καλά, εσύ πιστεύεις αλήθεια ότι από όλα αυτά τα ερείπια θα βγει ποτέ κάτι καλό;
- Αν δεν το πίστευα αληθινά, τι λόγο θα είχα να συνεχίσω να ζω;
- Δηλαδή τι μου λες, ότι όλα αυτά ήταν ένα ανώτερο σχέδιο για να γίνει τελικά ο κόσμος καλύτερος;
- Μπορείς να πεις εσύ με βεβαιότητα ότι δεν ήταν;
- Μα σοβαρά, τις πιστεύεις τις βλακείες που λες;
- Γιατί είναι βλακείες;
- Δεν καταλαβαίνεις ότι όλα αυτά έγιναν επειδή τον κόσμο τον κυβερνούσαν πάντα ηλίθιοι;
- Α, ώστε έτσι; Τότε γιατί δεν κατέβαινες εσύ στις εκλογές, αφού είσαι τόσο έξυπνος;
- Γιατί, θα με ψήφιζε κανείς; Είχα εγώ νομίζεις να προσφέρω ρουσφέτια; Ή σου φαίνομαι καλός στα ψέματα;
- Οπότε για όλα φταίνε οι άλλοι κι εσύ τα έκανες όλα σωστά;
- Τι να έκανα δηλαδή; Να έβγαινα στους δρόμους με την ντουντούκα ή να έπιανα τις μολότωφ;
- Σκέφτηκες ποτέ ότι άνθρωποι σαν εσένα, εγωιστές και ανεύθυνοι, έχουν μεγαλύτερη ευθύνη από τους πολιτικούς για ό,τι συνέβη; Έκανες ποτέ την αυτοκριτική σου;
- Εγώ θα κάνω την αυτοκριτική μου για μαλακίες που έκαναν άλλοι;
- Λοιπόν, τελικά ξέρεις γιατί δε σκέφτεσαι καθόλου τον παλιό κόσμο;
- Γιατί;
- Γιατί τον κουβαλάς ακόμα μέσα σου - ή μήπως κάνω λάθος;
- Δεν κατάλαβα, είναι κακό αυτό;
- Μα πώς θα φτιάξουμε έναν νέο, καλύτερο κόσμο αν μείνουμε προσκολλημένοι στις παλιές ιδέες;
- Πάλι τα ίδια; Από αυτά τα ερείπια περιμένεις να βγει ένας καλύτερος κόσμος;
- Δηλαδή εσύ τι πιστεύεις; Ότι όλα θα τελειώσουν εδώ; Θα εξαφανιστεί η ανθρωπότητα;
- Είπα εγώ τέτοιο πράγμα; Δε σου έχω εξηγήσει τη θεωρία μου;
- Μήπως ήταν τότε που είχες μεθύσει και δεν ήξερες τι έλεγες;
- Ρε δε σου έλεγα ότι όσοι γλιτώσαμε θα επιστρέψουμε στις σπηλιές, μετά από αιώνες θα φτιάξουμε χωριά και πόλεις και μεγαλουπόλεις, μετά θα σκοτωθούμε πάλι σε μία τέτοια καταστροφή και φτου κι απ'την αρχή;
- Γιατί είσαι τόσο απαισιόδοξος; Δε νομίζεις ότι είμαστε κάτι παραπάνω από πρωτόγονοι νεάντερνταλ;
- Ακόμα και οι νεάντερνταλ θα είχαν το μυαλό να αποφύγουν μια τέτοια καταστροφή, όχι;
- Θες να ακούσεις και τη δική μου θεωρία;
- Μπορώ να κάνω αλλιώς;
- Άκου λοιπόν: Θυμάσαι την ιστορία του Δαίδαλου και του Ίκαρου; Που έφτιαξαν κέρινα φτερά και πέταξαν, όμως ο Ίκαρος πέταξε πολύ κοντά στον ήλιο, τα φτερά έλιωσαν και πέθανε;
- Ναι, και λοιπόν;
- Θυμάσαι ότι είχαν δώσει το όνομα του Ίκαρου σε ένα νησί και ένα πέλαγος; Ικαρία; Ικάριο Πέλαγος; Θυμάσαι που έδωσαν ακόμα και το όνομα του στη σχολή Πολεμικής Αεροπορίας τους; Σχολή Ικάρων;
- Ε, και τι μ’αυτό;
- Σχολή αεροπόρων με το όνομα ενός τόσο επιπόλαιου ανθρώπου; Γιατί να μην την έλεγαν «Σχολή Δαιδάλων»;
- Πού θες να καταλήξεις;
- Θυμάσαι να ονόμασαν ποτέ οτιδήποτε προς τιμήν του Δαίδαλου, του σοφού ανθρώπου που κατάφερε να πετάξει; Θυμάσαι οποιαδήποτε αναφορά στον Δαίδαλο, πέρα από τη λέξη «δαιδαλώδης», που χρησιμοποιούσαν για να αναφερθούν σε κάτι πολύπλοκο και μπερδεμένο;
- ...;
- Μα δεν καταλαβαίνεις; Ο παλιός κόσμος εκτιμούσε περισσότερο τον επιπόλαιο Ίκαρο, παρά τον σοφό Δαίδαλο, δε βλέπεις το λάθος; Δεν πρέπει να αλλάξει αυτό στον νέο κόσμο;
- Αυτό ήταν το πρόβλημα του παλιού κόσμου; Ο Ίκαρος και ο Δαίδαλος;
- ...
- ...
- Φοβάμαι πως δεν καταλαβαινόμαστε.
- Φοβάμαι πως η δική μου θεωρία θα επιβεβαιωθεί.

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

Aνθρώπινες σχέσεις "Πριν και μετά τη καταστροφή"

της Σωσώς Ζερό


--Μαμά μου!!!!!!
--Τι είναι αυτό;;;

Ο Γκουξ κι ο Κα, δύο γερασμένα βατράχια της παλιάς τεχνητής λιμνούλας που δέσποζε στο βόρειο τμήμα της άλλοτε πόλης, είχαν από νωρίς πιάσει πόστο για να δούνε ξανά αυτή την αλλόκοτη φιγούρα που πλησίαζε και σήμερα την όχθη.
Μετρούσαν νούφαρα ως συνήθως.

--Αυτό είναι μια ανθρώπινη θηλυκιά απάντησε με σοφία ο Κα.

-- Και τι είναι αυτό που κάνει; Την πονάει;
-- Όχι, αφαιρεί τα ενδύματα της, αυτό δεν είναι δέρμα.

--Τι είναι τα ενδύματα; Ρώτησε ο Γκουξ. Τα βατραχίσια μάτια του ήταν γεμάτα απορίες.
--Είναι ένα πρόσθετο δέρμα που φορούν οι άνθρώπινοι για να αποκρύψουν τον εαυτό τους από το βλέμμα των ξένων.

--Μα τότε γιατί αφαιρεί το πρόσθετο δέρμα της;
--Διότι θέλει να πλύνει το βασικό της δέρμα, είπε ο Κα, «Δες πόσο κομψά στοιβάζει τα ενδύματα της πλάι στην όχθη και πόσο όμορφα μπαίνει στο νερό».

--Είναι αλλόκοτη. Πάντως ωραία, το βασικό της δέρμα είναι αδιάβροχο!
--Για ανθρώπινο θηλυκό, όχι δεν είναι αλλόκοτη. Αυτό το σχήμα έχουν όλες.

--Κι αυτά τα δύο εξογκώματα στο πρόσθιο μέρος της; Τι είναι αυτά; Άνοιξε διάπλατα τα μάτια του ο Γκουξ.
–Στοχάστηκα πολλές φορές πάνω σ’αυτή την ερώτηση, είπε ο Κα.
Όπως οι δυό μας γνωρίζουμε, η λειτουργία ακολουθεί τη μορφή και αντιστρόφως.
Συχνά είδα ανθρώπινους αρσενικούς, να σφίγγουν τις θηλυκές με τα χέρια τους πάνω τους πάρα πολύ δυνατά. Αυτά τα δύο εξογκώματα είναι για προστασία, κι έτσι δεν παθαίνουν τίποτα.

--Πρόσεξες, ρώτησε ο Γκουξ, ότι υπάρχει ένας ανθρώπινος αρσενικός που την παρακολουθεί κρυμμένος τόση ώρα πίσω από τα ερείπια;
--Α, είναι συνηθισμένο αυτό! Έτσι γίνεται συνήθως. Οι αρσενικοί ανθρώπινοι τις κοιτάζουν από μακρυά, το κάνανε έτσι από πάντα. Και πιο πριν, πριν καταστραφούν οι πόλεις τους.

--Μπορείς όμως να το εξηγήσεις; Ο Γκουξ δεν καταλάβαινε τίποτα.
--Α, ναι! Η θηλυκιά επιζητεί σύντροφο,, αυτός είναι ο λόγος που δείχνει κάθε λίγο και λιγάκι το βασικό της δέρμα. Γι’ αυτό είναι συνεχώς στη λίμνη. Δεν μπορεί να βγάλει αλλού τα ενδύματα.

-- Κι αυτός γιατί κρύβεται;
-- Ο αρσενικός είναι πιθανός σύντροφος της, αλλά δεν βγαίνει μπροστά της. Πρέπει να παρακολουθεί κρυμμένος . Αν εμφανιζόταν μπροστά της, η θηλυκιά είναι αναγκασμένη να τσιρίξει και αυτό θα παρεμποδίσει τελικά το ζευγάρωμα. Αυτή πρέπει να κάνει πως δεν θέλει κι αυτός πρέπει να κρύβεται.

--Πσσσσσς… Πως ξέρεις τόσα πράγματα για τους ανθρώπινους; Ρωτά ο Γκουξ.
--Επειδή σαν πρότυπο της ζωής μου έχω τον πιο αξιοθαύμαστο από όλους τους ανθρώπινους. Τον επιστήμονα!

--Τι θα πει επιστήμονας;;
--Επιστήμονας είναι κάποιος που παρατηρεί συνεχώς αλλά δεν παρεμβαίνει. Απλώς και μόνο με την παρατήρηση, τα πάντα φανερώνονται στα μάτια επιστήμονα.

--Αυτό μόνο;
--Αυτό.

--Ουφ, έλα, φτάνει.
Δεν μπορούμε να πάμε έτσι κι αλλιώς να τους αποκαλύψουμε τίποτα! Είπαμε, ο επιστήμονας δεν επιτρέπεται να παρέμβει.
-- Ας συνεχίσουμε με τα νούφαρα. Πού ήμασταν πριν έρθει η θηλυκιά;