Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

Ready to drink

του El hombre solo

-Αν θυμηθείς, φέρε τον δίσκο των Migala.
- Θα τον φέρω. Θα χρειαστούμε τίποτε άλλο;
- Όχι.
Άπαντες οι καλεσμένοι, ήταν ακριβείς στην ώρα έναρξης του σεμιναρίου. Ο Καταλανός σεφ, αφού μίλησε λίγο για την καριέρα του και την εμπειρία του στην κουζίνα, πήρε βαθιά ανάσα και προετοίμασε το κοινό για την προβολή ενός ολιγόλεπτου βίντεο που αφορούσε την εξέλιξη της μοριακής γαστρονομίας.
Κατά την διάρκεια που στην οθόνη περνούσαν εικόνες με σεφ να κρατούν σύριγγες αντί για κουτάλες και από παντού να κυματίζουν ατμοί αλλά όχι σαν τους συνηθισμένους που βγαίνουν από βρασμό αλλά σαν από ναργιλέ ή από εφέ συναυλίας, ο πολύδιαφημισμένος σεφ…, έλυνε τον κόμπο της γραβάτας του κι έδενε την μπλούζα με την χρυσή ραφή.
- Όπως θα είδατε και στο βίντεο, η μοριακή γαστρονομία έχει κάνει τεράστια άλματα προόδου. Βλέπω στις πρώτες θέσεις να κάθονται κάποιοι συνάδελφοί μου, συμπατριώτες σας, που πέρασαν από το εστιατόριο μου, εκπαιδεύτηκαν κι όταν επέστρεψαν στην Αθήνα, εφάρμοσαν στις κουζίνες τους τις τεχνικές της μοριακής γαστρονομίας.
Χειροκροτήσαμε και συνέχισε…
-Σήμερα θα σας παρουσιάσω το τελευταίο μου δημιούργημα που λέγετε «μαγείρεμα στο βυθό». Η τροφή που έχω μαζί μου, θα μαγειρευτεί και θα σερβιριστεί σε αυτό το κωνικού σχήματος ποτήρι. Οι παράλληλες οριζόντιες γραμμές που βλέπετε χαραγμένες στο γυαλί να μοιάζουν με μεζούρα θερμομέτρου είναι… αυτό ακριβώς που βλέπετε και τίποτε άλλο.
Οι θεατές απόρησαν.
-Στον πάτο του ποτηριού θα βάλω προσεκτικά το σώμα του μικροσκοπικού οστρακόδερμου. Έχω από νωρίς αφαιρέσει το κέλυφός του, αλλά όπως βλέπετε είναι ακόμα ζωντανό. Προσέξτε τώρα…, που θα σερβίρω τον πρώτο ζωμό…, τον ζωμό που θα μαγειρευτεί το οστρακόδερμο. Θα προσέξω να μην ξεπεράσω την γραμμή των 45 βαθμών κελσίου. Το μόνο υγρό που μπορώ να σας αποκαλύψω είναι το θαλασσινό νερό. Αμέσως θα σερβίρω το επόμενο και συνάμα ελαφρύτερο υγρό με τον ίδιο τρόπο. Προσέχω να μην ξεπεράσω την γραμμή των 40βαθμών κελσίου. Το δεύτερο υγρό είναι αυτό που θα δώσει την οξύτητα. Το τρίτο την γεύση στην οποία θα καταλήξει και το πρώτο απλά ένα αλκοολούχο διάλυμα για την προετοιμασία της στοματικής κοιλότητας. Όπως καταλάβατε το κάθε υγρό είναι βαρύτερο από το άλλο κι έτσι δεν αναμειγνύονται μέσα στο ποτήρι. Το σημαντικό όμως…, κι εδώ σας θέλω όλους συγκεντρωμένους…, είναι πως όπως θα πάρετε το ποτήρι και θα στρέψετε το χείλος του στο στόμα σας, να πίνετε σιγά-σιγά το πρώτο υγρό πριν φτάσετε στο δεύτερο και μετά στο τρίτο και τέλος στο τέταρτο που θα βρείτε το
ψημένο οστρακόδερμο. Αν δεν το κάνετε τότε θα καείτε. Το πρώτο υγρό κι ελαφρύτερο από όλα έχει θερμανθεί στους 30 βαθμούς κελσίου. Όσο θα βρέχει την γλώσσα σας θα την προετοιμάζει για το επόμενο που είναι στους 35 κι αυτό με την σειρά του για το επόμενο που είναι στους 40, μέχρι το τελευταίο που είναι στους 45. Ποίος εθελοντής θα δοκιμάσει πρώτος;
Ο γνωστός τηλεοπτικός σεφ με τα πολλά τατουάζ πετάχτηκε από την καρέκλα του κι έπιασε το ποτήρι…
- Όχι…, όχι αυτό. Φώναξε αγχωμένος ο Καταλανός Σεφ.
- Γιατί;
- Έχουν περάσει πέντε λεπτά από την στιγμή που στο οστρακόδερμο έβαλα το διάλυμα με το θαλασσινό νερό.
- Και;
- Μετά τα πέντε λεπτά, το σώμα του παράγει τοξίνες. Είναι η φυσική του άμυνα όταν κατασπαράζετε στους ωκεανούς από χταπόδια κι άλλα αρπακτικά. Θα σου ετοιμάσω άλλο…!
- Ευχαριστώ…, νιώθω πως μου έσωσες την ζωή.
Οι θεατές γέλασαν.
- Μην γελάτε…! Όντως το έκανα. Το στομάχι του σε μια ώρα θα ήταν τρύπιο και θα πέθαινε από εσωτερική αιμορραγία. Είναι ελάχιστα τα θαλάσσια είδη που μπορούν να φάνε αυτό το οστρακόδερμο. Κι η ιδιότητα του δικού μου διαλύματος- μαγειρέματος είναι να το μαγειρέψει, άρα σκοτώσει χωρίς να του επιτρέψει να βγάλει την θανατηφόρα τοξίνη για πέντε λεπτά.
Το δεύτερο ποτήρι ήταν έτοιμο. Ο δοκιμαστής είπε την εξυπνάδα του…
… «Πίνω με δική μου ευθύνη. Αν δεν τα καταφέρω και με φάει αυτό το μικροσκοπικό πλασματάκι, να γράψετε στο μνήμα μου πως πέθανα στο καθήκον»…,



και το κατέβασε μονορούφι, ο φοβητσιάρης…
… «Ααα! Κάηκα… κάηκα ο μαλάκας…!!! Σεφ!!!Αυτό δεν είναι στους 45 βαθμούς όπως έλεγες είναι παραπάνω… Με έκαψες… που να σε πάρει… κάηκα … η γλώσσα μου…»

Η μουσική των Migala ακουγόταν από τα ηχεία κι ένας-ένας οι καλεσμένοι περνούσαν από τον σεφ, έπαιρναν το ποτήρι και δοκίμαζαν. Δεν κάηκε κανείς. Δεν πέθανε κανείς.

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2012

Kατάδυση

της Πανδώρας

Παρότι τα ναυάγια ανακαλούν στη μνήμη θησαυρούς, παλιούς πειρατικούς χάρτες και βυθισμένα σκαριά που τα σιγοροκανίζουν τα ψάρια για να περνούν την ώρα τους, στην πεζή στεριανή καθημερινότητα άλλου είδους ναυάγια συναντάμε. Και μάλιστα με τέτοια συχνότητα που πολλές φορές σκέφτομαι ότι θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον ένα μουσείο στεριανών ναυαγίων.
«Ναυάγησαν τα σχέδιά μας», «Οι ελπίδες μου έχουν καταποντιστεί», «Τα όνειρά μου βούλιαξαν», «Έρωτας ναυαγός!», «Αυτός έχει καταντήσει ναυάγιο της ζωής», «Βυθίστηκε η οικονομία μας», «Ο πολιτισμός μας έχει πατώσει», «Το σύστημα μπάζει νερά από παντού», ή… «Το κείμενό μου είναι σωστό ναυάγιο».


Όλα αυτά τα…ένδοξα ναυάγια που δεν καταδέχονται να τα τσιμπολογήσουν οι σαρδέλες και να τα ροκανίσουν οι ροφοί, που τα φύκια κι η αρμύρα δεν τα κάλυψαν στοργικά με την απόκοσμη γοητεία τους, που οι συντεταγμένες τους δεν αναφέρονται σε κανένα πειρατικό χάρτη και που – τι κρίμα! – κανένα μυθικό θησαυρό δεν κρύβουν, θα εύρισκαν τη θέση τους σ’ ένα ωραίο μουσείο πολιτισμικών ατυχημάτων.
Στην κεντρική αίθουσα και σε περίοπτη θέση θα τοποθετούσαμε το ναυάγιο της οικονομίας. Κλεισμένο σε τεράστιο ενυδρείο, με σκουριές, οστρακόδερμα, καρχαρίες να το περιτριγυρίζουν κι όλα τα…αξεσουάρ που συνοδεύουν ένα αξιοπρεπές ναυάγιο, θα πρόσφερε ένα αξέχαστο θέαμα σε επισκέπτες – ναυαγούς που με αρρωστημένη περιέργεια ψάχνουμε ακόμη το πώς και το γιατί βουλιάξαμε σ’ ένα πολιτισμό κι ένα σύστημα που έχουν πιάσει πάτο προ πολλού.
Ύστερα με ελεγχόμενη απελπισία θα επιστρέφαμε στα σπίτια μας, όπου οι πιο τολμηροί θα επιχειρούσαμε μια κατάδυση στον προσωπικό μας βυθό προκειμένου ν’ ανιχνεύσουμε ναυάγια και θησαυρούς στ’ αδιαπέραστα σκοτάδια της ύπαρξής μας. Κατάδυση επικίνδυνη, δίχως φιάλες κι οξυγόνο, με κάθε λογής τέρατα να παραμονεύουν, δεν έχει πάντα σπουδαία αποτελέσματα για τους δύτες. Έχοντας όλοι τη βαθιά πεποίθηση ότι κρύβουμε μέσα μας πολύτιμα πετράδια που δε φτάνουν ποτέ στην επιφάνεια, συνήθως απογοητευόμαστε απ’ αυτό που αντικρίζουμε και βιαζόμαστε να ξαναβγούμε πάνω για να πάρουμε αέρα. Συντρίμμια, σπασμένα ξάρτια και κουπαστές ρημαγμένες, σκουριά κι αλάτι, κουκουλωμένα όλα απ’ τα φύκια της λήθης κι αγκαλιά με τις προσωπικές μας μέδουσες, σαλεύουν απόκοσμα παρατημένα στις διαθέσεις των κυμάτων.
Κι άλλοτε πάλι, τίποτα απ’ όλ’ αυτά. Μόνο βαρκούλες χάρτινες που μπάταραν στα ρηχά πριν αρμενίσουν, διαψεύδοντας με χλευασμό την παιδιάστικη πίστη μας ότι καθώς μπρατσέρες τρικάταρτες θα όργωναν τα πέλαγα βάζοντας πλώρη για ταξίδια μακρινά.
Κι έπειτα είναι κι ο φόβος, στην κατάδυσή μας αυτή μην αντικρίσουμε την «κεφαλή της μέδουσας» και μείνουμε για πάντα μαρμαρωμένοι στ’ άγρια βάθη!
Λίγοι τραβάνε καμιά φορά θησαυρούς στην επιφάνεια. Οι πιο πολλοί, ακόμη κι αν τύχει να πετύχουμε κάτι πολύτιμο ( κάνα περιδέραιο, κάνα βραχιόλι ή κάνα κύπελλο χρυσό, στολισμένο με πετράδια, σαν αυτά που βλέπουμε στις ταινίες με το Τζόνι Ντεπ), δεν έχουμε τη δύναμη να το ξεκολλήσουμε απ’ τ’ ασβεστοποιημένα όστρακα και το σφιχταγκάλιασμα των θαλάσσιων φυτών, έτσι προτιμάμε να τ’ αφήσουμε στην ησυχία του.
Και για τα μαργαριτάρια, είναι καλά κλεισμένα μες στα στρείδια τους.
Κι όμως, μερικοί… επαγγελματίες ναυαγοί μπαρκάρουμε αμετανόητοι ξανά και ξανά για μακρινά ταξίδια και τόπους μυθικούς. Σωρός τα συντρίμμια στους βυθούς μας, οι άνεμοι όλοι κόντρα και τα κύματα θεριά. Ακυβέρνητα σκαριά, στο έλεος των καιρών, καταποντιζόμαστε τις περισσότερες φορές πριν καλά, καλά βγούμε στ’ ανοιχτά. Όσο αντέχουμε κολυμπάμε, ξαναβγαίνουμε στη στεριά, υψώνουμε στεγνή σημαία και πεισματικά σαλπάρουμε για καινούριο ταξίδι. Για πόσο; Δεν ξέρω.

Πρόσω ολοταχώς!

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012

Ναυάγιο

το ξεχασμένο σημείωμα

Το ξεχασμένο σημείωμα το βρήκε κάποιος, το διάβασε και το φύλαξε στην τσέπη του στο μέρος της καρδιάς του. Ερωτοχτυπήθηκε και αν και βολοδέρνει που και που σε τρικυμίες δε σκοπεύει να ναυαγήσει.


Σε σένα πάλι η σκέψη μου, τι κρίμα
πήγε κι απόψε μια στιγμή
σε σένα που με πλήγωσες, τι κρίμα
εγώ που σ’αγαπούσα μια ζωή.

Δε θέλησα ποτέ μόνο σου να σ’αφήσω
Εσύ γιατί μου το ‘κανες αυτό;
Καινούργιες περιπέτειες δε θέλω να γνωρίσω
Εκεί που μ’άφησες θα μείνω για να ζω.

Ναυάγια τα όνειρά μου όλα
συντρίμμια κι οι ελπίδες μου σωρός
αν δε σ’αγαπούν δεν έγινε και τίποτα
αν δεν αγαπάς έμεινες μισός.

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2012

Το ναυάγιο των Αντικυθήρων

Ήταν Μάιος του 1900 και οι σφουγγαράδες από τη Σύμη, λόγω σφοδρής θαλασσοταραχής κάνουν μια υποχρεωτική στάση στα Αντικύθηρα. Οταν η θάλασσα ηρεμεί, Μεγάλη Τρίτη ανήμερα, ένας από αυτούς, ο Ηλίας Λυκοπάντης, θα βουτήξει στα νερά, όπου όμως αντί για σφουγγάρια θα αντικρίσει σε βάθος περίπου 50 μ. το ναυάγιο ενός πλοίου με σπαρμένα γύρω του αγάλματα από χαλκό και μάρμαρο. Ετσι, όταν θα ξανανεβεί στην επιφάνεια, θα κρατά έναν χάλκινο βραχίονα ως απόδειξη!
Χρειάστηκε να περάσουν όμως έξι μήνες από τότε ώσπου οι σφουγγαράδες να έρθουν σε επαφή με τον αρχαιολόγο και υπουργό Παιδείας εκείνη την εποχή Σπυρίδωνα Στάη για να αρχίσει η οργάνωση της επιχείρησης ανέλκυσης του πολύτιμου φορτίου του πλοίου με τη συνδρομή και του Βασιλικού Ναυτικού.
 
 
Εναν και πλέον αιώνα μετά και αφού εν τω μεταξύ το ναυάγιο έχει γίνει διάσημο όχι μόνο για τα έργα τέχνης που μετέφερε, αλλά και για τον μυστηριώδη Μηχανισμό των Αντικυθήρων, «το παλαιότερο δείγμα επιστημονικής τεχνολογίας που διασώζεται ως σήμερα και αλλάζει τελείως τις απόψεις μας για την αρχαία ελληνική τεχνολογία», όπως έχει πει ο πρώτος μελετητής του, ο φυσικός, μαθηματικός και ιστορικός των Επιστημών Ντέρεκ Ντε Σόλα Πράις, τα ευρήματα από αυτό το ρωμαϊκό πλοίο παρουσιάζονται για πρώτη φορά μαζί.
 
 
 
Πρόκειται συνολικά για 378 αντικείμενα που βρίσκουν τη θέση τους στην έκθεση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου «Το ναυάγιο των Αντικυθήρων. Το πλοίο – Οι θησαυροί – Ο μηχανισμός», που θα εγκαινιαστεί τον Απρίλιο και θα διαρκέσει ένα έτος. Ανάμεσά τους και τα ευρήματα της δεύτερης αρχαιολογικής έρευνας στο ναυάγιο που πραγματοποιήθηκε το 1976 με τη βοήθεια του ωκεανογραφικού πλοίου του Κουστό, του περίφημου Καλυψώ. Γλυπτά και σκεύη πολυτελείας, γυάλινα, κεραμικά και χάλκινα αγγεία, κοσμήματα, νομίσματα, τμήματα μιας κλίνης, κομμάτια και από το ίδιο το πλοίο,κατάλοιπα ακόμη και τροφών, και φυσικά ο Μηχανισμός, στον οποίο αφιερώνεται μία ολόκληρη αίθουσα, ανασυνθέτουν το ταξίδι αυτού του άτυχου σκάφους που ναυάγησε γύρω στο 60-50 π.Χ. Μια εποχή που η εμπορική ναυσιπλοΐα και οι θαλάσσιες μεταφορές έργων τέχνης από την Ανατολή προς τη Δύση είχαν φθάσει στο απόγειό τους. Το φορτίο ωστόσο χρονολογείται κυρίως στην Ελληνιστική Εποχή (τέλη 2ου – αρχές 1ου αιώνα π.Χ.), με μία εξαίρεση: το εξαιρετικής τέχνης χάλκινο άγαλμα του λεγόμενου Εφήβου των Αντικυθήρων, που ανήκει στον 4ο αιώνα π.Χ.
 
Τα ευρήματα μαρτυρούν τις αισθητικές προτιμήσεις των παραγγελιοδοτών ή των υποψήφιων αγοραστών, παράλληλα όμως σηματοδοτούν για πρώτη φορά το φαινόμενο της εμπορίας των έργων τέχνης, το οποίο στη συνέχεια θα πάρει μεγάλες διαστάσεις στον δυτικό πολιτισμό».
Εξι μαρμάρινα γλυπτά, έξι χάλκινα αγαλμάτια ανδρικών μορφών και αθλητών (είναι αυτά που ήρθαν στο φως από τη νεότερη έρευνα στο ναυάγιο) και πολλά μέλη από μεγάλα χάλκινα αγάλματα θα πλαισιώσουν τον Εφηβο των Αντικυθήρων. Πρόκειται για το άγαλμα ενός νέου παλαιστή και τα αγάλματα του Οδυσσέα και του Αχιλλέα, τα οποία προορίζονταν να τοποθετηθούν μαζί σε μια σύνθεση εμπνευσμένη από τον Τρωικό κύκλο, ο οποίος στους κύκλους των φιλοτέχνων της εποχής ήταν πολύ της μόδας! Συνταρακτική είναι ωστόσο η εντύπωση που αφήνουν τα γλυπτά τα οποία βγήκαν από τις αποθήκες ειδικά για την έκθεση, λόγω του τρόπου διατήρησής τους μέσα στη θάλασσα. Ενας Απόλλωνας, ένας Ερμής, ο κορμός αλόγου που προερχόταν από κάποιο τέθριππο, όλα από παριανό μάρμαρο, μισοφαγωμένα όμως από μικροοργανισμούς – αντίθετα με το τμήμα τους που ήταν βυθισμένο στη λάσπη και γι’ αυτό διατηρήθηκε ατόφιο.
 
Στην έκθεση γίνεται και η αναπαράσταση μιας αρχαίας κλίνης από πλεξιγκλάς πάνω στο οποίο θα τοποθετηθούν τα χάλκινα διακοσμητικά στοιχεία της αλλά και κομμάτια από το ξύλο, που επίσης διασώθηκε.
Διάφορα εξαρτήματα από χρυσά περιδέραια και τρία σκουλαρίκια – τα δύο ζευγάρι – με ένθετα πολύτιμα πετράδια και μαργαριτάρια ανοίγουν το εύρος των εμπορευμάτων του πλοίου ή μπορεί να σημαίνουν ότι σε αυτό επέβαιναν και γυναίκες.


Τρόφιμα και εξαρτήματα.

Συντηριμένοι καρποί ελιάς
Η μεγάλη ποσότητα ερυθροβαφούς κεραμικής εξάλλου, αλλά και η ποιότητά της, υποδηλώνει ότι προοριζόταν για πώληση. Στην έκθεση παρουσιάζονται 20 πινάκια, 30 λαγήνοι αλλά και μερικοί οξυπύθμενοι αμφορείς, που χρησίμευαν για τη μεταφορά νερού, λαδιού, κρασιού και παστών τροφών, που ήταν απαραίτητα για το ταξίδι. Καρποί ελιάς και σαλιγκάρια δείχνουν τι έτρωγαν οι ταξιδιώτες και το πλήρωμα. Χωρητικότητας 300 τόνων ήταν, σύμφωνα με τους μελετητές, αυτό το πλοίο (ολκάς για τους αρχαίους), το οποίο ξεκίνησε από το Ανατολικό Αιγαίο για να χαθεί στη θάλασσα των Αντικυθήρων, ανοιχτά από τα Κύθηρα.
Κομμάτια ξύλου από το κύτος του, πολλά καρφιά χάλκινα και σιδερένια, αλλά και εξαρτήματα από τον εξοπλισμό του, όπως το σύστημα παροχέτευσης νερού, μετρητές – ανιχνευτές βυθού κ.ά. παρουσιάζονται επίσης στην έκθεση συμπληρώνοντας την εικόνα του ναυαγίου.
Τι άλλο όμως μπορεί να βρίσκεται στον βυθό; «Από τα βίντεο του Κουστό βλέπει κανείς τεράστιους σωρούς κεραμικών που δεν έχουν ανελκυσθεί. Υπάρχει επίσης η πληροφορία από την πρώτη έρευνα ότι προσπαθούσαν ξανά και ξανά να δέσουν ένα μαρμάρινο άγαλμα για να το ανασύρουν στην επιφάνεια, όμως γλιστρούσε και τελικώς έπεσε στο βάραθρο που βρίσκεται δίπλα από το ναυάγιο και προφανώς χάθηκε διά παντός. Ποιος ξέρει τι μπορεί ακόμη να έχει διασωθεί;

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2012

Η νύφη

του Καρόλου του Μαύρου Σκώληκα


Κήπος με τριαντάφυλλα και ρόδια, τα χώματα μυρίζανε Σεπτέμβρη
Ο δρόμος για την Ελλάδα,το γλέντι, για τη θεία αγρυπνία και της μικρής Αντιγόνης τα άσπρα δάκτυλα που έπαιζε σαν μια μικρή νύμφη ανάμεσα στα στασίδια, σπαρμένος με λούλουδα και άνθη, μέσα σε λεμονόδεντρα και σύννεφα μπλεγμένος.

Ήρθε η ώρα κύριοι. Χειροκροτείτε.
Όσοι ήταν γύρω της, κοντά της, μόνο χαρά αισθάνονταν.
Ήταν κουφή στο κακό κείνη ʽμέρα. Σταματήσαν πολέμοι και έχτρες.
Ο κόσμος διάλυσε και τον ξανά έχτισε εκείνη.
Κάθε φορά που ανοιγόκλεινε τα βλέφαρά της μια νέα ζωή γινόταν.
Κόσμοι παράλληλοι τέμνονταν και μεις στη στρόφιγγα του κέντρου τους σταματάμε να βλέπουμε, να κούμε, να λέμε.
Μόνο που νοιώθαμε με στα στήθη μας όλοι παλμούς που εκείνη μας έδινε.
Φτωχοί και ταπεινοί σαν όνοι γκαρίζαμε και βγάζαμε από μέσα μας χαρά παρθένα.

Φερόταν λευκή, αγνή σαν την πρώτη φορά που αγγίχτηκε
Ακτινοβολούσε λάμψης αλλιώτικες, αστέρια και ασκούς του Αιόλου πίσω της έσερνε
Και όπου περπατούσε το διάβα της, διαμάντια γίνονταν το χώμα πολύχρωμα
Λόχοι από άντρες δυνατούς με χέρια από σίδερο και βλέμματα σαν τοξότες αρχαίοι
Και γυναίκες με καμπύλες βγαλμένες από πίνακες ερωτικούς που η μυρουδιά της ήβης τους χαλούσε στρατούς και αρμάδες
Υποκλιθήκαμε όλοι στο πρώτο του φουστανιού της το κούνημα.
΄Ηρθε κοντά μας η νύφη. Μας μάζεψε όλους τους χαρούμενους γύρω από μια πορτοκαλιά και άντρες και γυναίκες και μʼ ένα φύσημα της μικρύναμε όσου γίναμε μια σπιθαμή

Στήσαμε χορό γύρω της για ώρες πολλές. γελούσαμε και αγαπούσαμε
Και αφού εκείνη κουράστηκε έκατσε χάμω φροντίζοντας το νυφικό της το άσπρο
Βγάζοντας τα γοβάκια της, τα φτιαγμένα 'πο γυαλί και απ τον ήλιο.
Με ευχαρίστηση τρίψαμε τα πρησμένα της πόδια και της είπαμε αστεία πολλά και γλυκόλογα, ώσπου το βλέμμα της γλάρωσε.
Ξεφούσκωσε μετά από λίγο και γέλασε παιδικά. Μετά, αφού άνοιξε τα χέρια της πέρα για πέρα μας φώναξε:
Είναι γιορτή! Είναι γιορτή! Είναι γιορτή! Το δέντρο που ζούμε από κάτω και το κρασί που πίνουμε και ο χορός και η φύση Είναι γιορτή! Είναι γιορτή! Η  νύχτα και η αγρυπνία της και τα τραπέζια με τα φαγιά και οι οινοχόοι οι χαρούμενοι! Είναι γιορτή! Είναι γιορτή! οι συγγενείς και τα ʽδέλφια και οι φίλοι και τα σκυλιά στο σπίτι Είναι γιορτή! Είναι γιορτή! Ο έρωτας και το φως και το σκοτάδι!
Ούτε φάτνη ούτε παλάτι ήταν το μέρος που είμαστε μόνο κόσμοι παράλληλοι που αποφασίσαν να τέμνονται.

Άνοιξα τα μάτια μου και τέντωσα τον πιασμένο μου αυχένα. Το αεροπλάνο τραντάχτηκε λίγο και έπειτα μπήκε σε πορεία προσγείωσης. Έτριψα μετά τα μάτια μου και σκούπισα γρήγορα το πρόσωπο μου. Το σήμα προσδεθείτε άναψε. Τι είχε γίνει αυτές της τρεις μέρες; σκέφτηκα. Καταστροφή. Κοίταξα το διπλανό μου που κοιμόταν, το κεφάλι του έμοιαζε παράλυτο και παραδομένο σε κάθε κλήση του αεροσκάφους. Μια ξυπνούσε μια κοιμόταν αλλά δεν έμοιαζε να έχει συνείδηση. Λες να έδειχνα και γώ τόσο γελοίος όσο κοιμόμουν; Δέκα λεπτά ακόμα. Μετά βαλίτσα και δρόμο, θα κάνω και να τσιγαράκι πριν έρθει το τρένο και μετά σπίτι. Χειμώνας.